The untold story…

Van natuurlijk bevallen tot radical unschooling: the untold story… deel 1

Als je ineens zwanger bent komt er veel op je af. En dat was bij ons ook zo. Wij waren al voor een deel bezig met gezonde voeding en wilden natuurlijk tijdens een zwangerschap niets anders. Op weg naar goede informatie kwamen we terecht op de site van de Weston A. Price Organisation. Er was zoveel info dat het ons dolde, vooral omdat het zo anders was. Het was voor ons een hele reis om het alleen al allemaal te lezen. We hebben er dingen uitgepikt die ons aanspraken en waar we ons beide goed bij voelden. Zoals levertraan slikken, kokosolie gebruiken, soep maken en verder de dingen die we al deden zoals: geen junkfood, geen suiker, geen alcohol, geen sigaretten en ook niet in de buurt van sigaretten. Zoals je je misschien wel kunt voorstellen kregen we uit onze omgeving eerst de nodige weerstand. Mensen vonden het zwaar overdreven, vooral hoe strikt ik me hield aan het niet in rokerige ruimtes komen. We gingen simpelweg niet op bezoek waar gerookt werd. Maar goed, later zou blijken dat dat pas het begin was van wat wij over hadden en hebben voor onze gezondheid en dat van ons kind.
Nog een fijne site, waar we heel veel informatie vonden en nog steeds vinden is de site van Dr. Mercola. Hij verzamelt allerlei artikellen over gezond leven en geeft daar zonodig zijn kijk op. Wat vaak ook het geval is. Hij is erg holistisch ingesteld, dus het omvat niet alleen je lichamelijke gezondheid maar ook je emotionele gezondheid. Vanuit zijn site zijn we na Nigel’s geboorte bij attachment parenting uitgekomen.
Wauw, dat was precies wat we zochten!!! We wilden bijvoorbeeld niet dat de baby meteen in zijn eigen kamer zou liggen. Ik wilde heel graag borstvoeding geven en ik wilde ook mijn kind niet laten huilen. Op één of andere manier geloofden we toen al niet in het hele ‘je verwendt je kind’-syndroom. Op internet is er een schat aan informatie over attachment parenting en als eerste kwam ik bij de site van dr. Sears. Hij heeft echt heel veel leuke boeken geschreven die ik iedereen kan aanraden. Ze zijn helder geschreven en met een vleugje humor. Vandaar uit werd ik nieuwsgierig naar wat er in het nederlands te krijgen is. En dat was er ook ruimschoots, al moet ik zeggen dat er in het engels veel meer is. In het nederlands spreken ze vaak over natuurlijk ouderschap. Een aantal belangrijke punten binnen het attachement parenting zijn:

• Borstvoeding
• rooming-in (je baby slaapt bij je op de kamer of in een co-sleeper)
• reageren op huilen (huilen zien als communicatie-middel)
• je baby dragen (voornamelijk in een handige draagdoek)

Eigenlijk was attachment parenting dus precies waar we naar zochten! We hadden dan ook geen babykamer gemaakt en bijna niks gekocht. De co-sleeper hadden we zelf gemaakt van een oud familiebedje en de commode was een bureau.

Tijdens één van de controles bij de verloskundige kregen we te horen dat de baby in stuit lag.

plaatje van OLVG.nl

Dat was wel even slikken. We hadden een heleboel mooie plannen besproken met onze verloskundige voor een natuurlijke bevalling. Deze konden we nu allemaal niet meer uitvoeren. Zo wilden we graag dat na de geboorte de navelstreng zou kunnen uitkloppen vóórdat deze wordt doorgeknipt. Dit zorgt voor een beter ijzergehalte bij het kind en het klonk ons daarbij ook nog eens natuurlijker in de oren. Verder wilden we graag dat de baby meteen bij me kwam liggen en dat onderzoeken op mij plaats zouden vinden en zo min mogelijk én zo laat mogelijk. En natuurlijk zo snel mogelijk beginnen met borstvoeden. Maar goed, dit heeft allemaal niet zo mogen zijn. Omdat onze kleine in stuit lag hebben we een hoop mogelijkheden doorgesproken, maar al gauw was het voor ons duidelijk dat het een keizersnede zou worden. Eigenlijk vanwege veel complicaties bij onze beide moeders tijdens hun eigen bevallingen. Maar een moeilijk besluit was het zeker. En ik heb lang na de bevalling nog moeite gehad met hoe het allemaal gegaan is. Ik heb er gelukkig heel veel over kunnen praten met mijn man. We hebben heeeeeel vaak foto’s gekeken en ik heb hem het hemd van het lijf gevraagd over hoe alles ging toen ik nog op de OK en in de uitslaapkamer lag. Ook heb ik nog telefonisch contact gehad met mijn gyneacoloog, die vol begrip was… Dat was heel fijn.

Nog een paar tips van mij over bevallen door middel van een keizersnede:

• Neem van te voren contact op met een lactatiekundige. Je kunt bijvoorbeeld afspreken dat ze na de bevalling komt om je te helpen. Mijn ervaring is dat onze baby erg duf was na de keizersnede en dit kwam de borstvoeding niet ten goede. In het ziekenhuis is weinig tijd en specialteit bij de verpleging. Eén op één is veel fijner bij zoiets belangrijks.
• Laat veel foto’s maken of laat het filmen. Het heeft mij heel erg goed gedaan om foto’s terug te kunnen kijken.
• Geef je man je shirt waar je al een paar dagen in rondloopt of slaapt. Je baby herkent namelijk jouw geur.
• Vraag of je kindje bij je op de uitslaapkamer mag komen. Ik heb van verschillende moeders gehoord dat dit soms mag. En vragen staat vrij!

Onze zoon, Nigel, is gelukkig helemaal gezond geboren, ook al was het op een andere manier dan we gedroomd hadden. Niet alleen had het ons leuk geleken om een natuurlijke bevalling mee te maken. Een keizersnede heeft ook een hele impact op de moeder en het kind.

Van natuurlijk bevallen tot radical unschooling: the untold story… deel 2

Toen onze zoon Nigel geboren was gebeurden er dingen waar ik van te voren nooit bij stil had gestaan. Eén daarvan is dat de borstvoeding niet vanzelf ging. Ik had er voor geen seconde bij stil gestaan dat de keizersnede daar invloed op zou hebben. En dan nog, na heel veel contacten met andere jonge én ervaren moeders, kwam ik erachter dat het begin vaak moeilijk is. Dat was voor mij een grote domper. Ik wilde zo graag borstvoeding geven en vooral: ik wilde zo graag géén kunstvoeding geven. Daar hadden wij zo onze redenen voor:

• Borstvoeding is natuurlijk
• Borstvoeding is uitermate geschikt voor de binding tussen moeder en kind
• Borstvoeding past zich aan aan de behoefte van je kind
• Borstvoeding heb je altijd bij je

En last but not least: Kunstvoeding is ROMMEL…
Er is inmiddels genoeg informatie die bevestigd dat borstvoeding vele malen beter is dan kunstvoeding. In borstvoeding alleen al zitten 400 nutrienten die niet in kunstvoeding zitten.

Wederom kwam ik door het fantastische medium dat internet heet op een prachtig forum terecht: het borstvoedingsforum! Dit is echt een aanrader voor al je vragen rondom borstvoeding. Mede dankzij dit forum heb ik veel geleerd en hebben Nigel en ik 2,5 jaar genoten van borstvoeding. Ook heb ik door het forum de stap gemaakt naar een lactatiekundige, omdat Nigel en ik toch nog wat persoonlijke aandacht nodig hadden. Zij heeft ons geholpen om de puntjes op de i te zetten, waardoor we allebei op een ontspannen manier konder genieten van het borstvoeden. Ik heb nog een link waar je alles eens op een rij ziet staan wat betreft de voorbereiding van borstvoeding. En een link over de eerste dagen.

Waar ik nooit nooit nooit bij stil had gestaan was dat je je moet verantwoorden naar de buitenwereld toe waarom je de dingen doet die je doet. Zo lieten we Nigel als baby niet bij iedereen in de arm en ging hij niet rond als we ergens op bezoek waren. We hielden bezoekjes kort en planden niet teveel dingen op één dag.
En zoals ik in deel 1 al schreef, vonden we dat Nigel na de geboorte bij ons op de kamer moest slapen. Heerlijk was, en is dat! Ik hoefde er niet uit voor de nachtelijke voeding en we konden na de voeding gelijk weer verder slapen. Verder voelt het voor ons niet meer als logisch dat ons kind ook ’s nachts dicht bij ons is.
Hoe lang wilden we dit eigenlijk doen?
Tja, dat is een vraag die we ons vaak stelden, toch ook wel een beetje vanwege mensen om ons heen. Voor de geboorte hadden we wel een temijn voor ogen. We dachten aan een half jaar. Nu slaapt Nigel nog steeds bij ons. Simpelweg omdat we er alle drie erg van genieten. Toch wordt ook hier raar tegenaan gekeken. Mensen vinden:

1. dat je je kind verwend
2. dat je kind niet los kan komen van je
3. dat je sexleven eronder lijdt (ja, ja, ook hier wordt aan gedacht )

Hoe moeilijk we het soms ook vonden, we hielden vast aan wat voor ons goed voelden en we proberen ons zo min mogelijk aan te trekken van wat anderen ervan vinden. Er zijn veel fijne boeken die ons gevoel ondersteunden met goede uitleg. Zo heb je de boeken van dr. Sears
en wat ik ook een erg interessant boek vond was Our babies, ourselves van Meredith F. Small, Ph.D. Zij schrijft over de verschillen van opvoeden in verschillende culturen, dat de manier van opvoeden erg afhangt van de omgeving en cultuur. Er is dus meer mogelijk dan alleen maar de dingen die wij hier om ons heen zien… Een kwestie van Thinking outside the BOX…

Nigel’s geboorte heeft voor mij even de tijd stil gezet, bijna letterlijk. In het ziekenhuis bestond mijn hele wereld uit die ene kamer waar wij lagen en heb ik voor geen moment stil gestaan dat daarbuiten nog vanalles gebeurde. Ik vond het haast schokkend toen we naar buiten gingen, van ons kamertje naar de auto, zo overweldigend druk. Ik was blij toen we in ons nest, 3 hoog, aankwamen en ik verder kon gaan met waar ik in het ziekenhuis mee bezig was, genieten van Nigel. Ik was niet blij met bezoek (sorry!) en het duurde voor mij lang voor ik weer een beetje geland was op aarde. Heerlijke tijd was dat

Terugkijkend, denk ik, dat we deze periode anders beleefd zouden hebben zonder bepaalde overtuigingen die we hadden. In het begin konden we wel genieten van het feit dat Nigel bij ons sliep, en sowieso altijd bij ons was. Maar toch knaagde er iets. Nu zouden we dat totaal anders beleven, gewoonweg omdat we ervaren hebben dat overtuigingen precies zijn wat ze zijn: overtuigingen. Geen absolute waarheid. En ik heb ervaren dat die overtuigingen onbewust toch vorm geven aan je reacties. Een heel leerzaam proces voor mij en Jay en een hele verrijking!

Het avontuur dat ouderschap heet brengt ook veel zorgen met zich mee. Wat ik al zei, de borstvoeding ging niet optimaal en dan maak je je al gauw zorgen over de groei. Achteraf was het niet nodig geweest, Nigel groeide als kool.

(De groeicurves heb ik ingevoerd op www.borstvoeding.com, zij hanteren de WHO groeicurven. Je kunt je kindjes’ gegevens makkelijk invoeren!)

Ik heb me heel wat zorgen gemaakt om Nigel, niet alleen zijn groei hoor, maar ook of hij wel genoeg sliep, zich goed ontwikkelde, genoeg poepte en plaste. Nou ja, waar niet over… Het heeft lange tijd geduurd voor ik dat niet meer zo overdreven deed. Maar dan heb je ook iets he! Na wat jaren ervaring heb ik wel geleerd dat je overal zorgen over maken niet nuttig is. De meeste van de zorgen waren totaal niet nodig! Ik ben nu een stuk relaxter, maar zorgen maken doe ik toch nog af en toe .

Van natuurlijk bevallen tot radical unschooling: the untold story… deel 3

Wat kan ik toch genieten van het zien groeien van Nigel. Steeds meer ontvouwt zich een beetje meer van Nigel’s persoonlijkheid… zo leuk om te zien en ervaren.
Ik weet nog dat Nigel een maand of 10 was en zijn hoofdje stootte… Heel sneu, maar Jay en ik moesten zo ontzettend lachen om zijn koppie! En toen ineens, deed Nigel nog eens zijn hoofd stoten, ditmaal expres en hij keek ons geamuseerd aan!!! Ineens zagen we de lolbroek in Nigel!
Hahaha, en ik weet nog dat we de eerste glimps van echte woede zagen. Hij liep toen al, dus hij moet een jaar of anderhalf zijn geweest. Wij waren aan het wandelen en onderweg had Nigel een kastanje gevonden en liep daarmee verder, helemaal trots op zijn vonds! Maar ineens viel Nigel en hij voelde zich zo boos, keek naar de kastanje en gooide die geirriteerd weg… het was zo grappig! Voor hem niet natuurlijk en we deden erg ons best om hem serieus te nemen in zijn boosheid, maar, man o man wat was dat grappig!!!
Om Nigel zich zo te zien ontvouwen heeft er ook voor gezorgd dat we steeds op zoek gingen naar wat bij ons allemaal paste als ‘opvoedtechniek’. Je moet natuurlijk gewoon je gevoel volgen. Maar ik merkte heel erg dat we moeite hadden om buiten een bepaald kader te denken. Neem bijvoorbeeld staffen (en belonen). Dat is heel normaal, maar ons gevoel wilde iets anders. Al lezend en surfend kwamen we op, voor ons, inspirerende inzichten die ons hielpen een eigen kader te vormen.
Dit klinkt eigenlijk heel makkelijk, nu ik het zo op schrijf, maar in de praktijk is dat toch wel anders. Ik merkte dat we heel snel geneigd zijn tot ‘nee’ zeggen, zonder er werkelijk bij stil te staan waarom. Neem bijvoorbeeld jas aandoen. Op een dag wilde Nigel geen jas aan. Ik vond dat dat moest want ik vond het koud en je moet gewoon een jas aan. Een hoop gedoe om een jas en een mooi moment was voorbij. Ik ben gaan nadenken en Jay en ik zijn gaan praten… kan dit nou niet anders. In die tijd ondekte ik het boek en de artikelen van Naomi Aldort. Ik was meteen geraakt door haar manier van kijken naar kinderen en heb zoveel geleerd. Om even bij de jas te blijven. Als Nigel geen jas aan wil is dat goed. Ik neem hem mee en als hij zich bedenkt dat hoor ik het wel. En echt, het is fantastisch. Nigel leert hierdoor zelf wanneer hij het wel of niet koud heeft. Hij vraagt er zelf om en er is geen strijd. Ik heb echt ervaren dat Nigel zoveel meer zelf kan aangeven. Nou is dit een klein voorbeeld, maar het omvat eigenlijk alles: wanneer wil hij eten, wat wil hij eten (tot op zekere hoogte, suiker is bijvoorbeeld erg verslavend en hierin kan Nigel niet op een natuurlijke wijze een keuze in maken…), wil hij iemand groeten of niet, kusjes geven of niet, lopen of in de wagen, een luier aan of op de wc…
Waar ik wel echt moeite mee heb gehad is om mijn grenzen aan te geven op het gebied van spelen met Nigel. Spelen met ons is namelijk heel leuk en gezellig, maar soms willen we ook even niet met de auto’s spelen. Ik heb daardoor wel vaker toch maar met Nigel gespeeld terwijl ik dat eigenlijk niet wilde. Op een gegeven moment was het echt niet leuk meer en ben ik (en Jay) gaan zeggen dat we even niet wilde spelen. Dat is voor Nigel natuurlijk niet zo leuk om te horen en te ervaren. Ik vond dat echt vervelend voor hem. Lichtpuntje is wel dat hij hiervan leert dat je ook nee kan zeggen als je iets niet wilt. Want opvoeden gebeurd toch voornamelijk door voordoen.

Hieruit voortvloeiend kwam onze voorliefde voor unschooling. Dit wil zeggen dat je je kind volgt in wat het wil leren. Kinderen weten zelf wanneer ze willen leren lezen, schrijven, rekenen enz… En als ze het willen gaat het makkelijker en sneller en vooral zonder stress. Poeh, ik weet nog, járen geleden zag ik een docu over dit soort onderwijs: Iederwijs. Pff, wat vond ik dat onverantwoord. Maar nu kan ik zo goed die visie begrijpen en eigenlijk is daarmee regulier onderwijs geen optie meer voor ons. Misschien heeft het ook te maken met het feit dat ik kinderen (en mensen?) voorheen vooral vanuit het negatieve bekeek. ‘Kinderen doen alles om hun zin te krijgen’ of ‘Kinderen willen je gewoon uitdagen’… Ik kan me niet meer voorstellen dat ik dát ooit gedacht heb. Nu zie ik kinderen die van nature nieuwsgierig zijn, kinderen die van nature goed willen doen, kinderen die van nature lief gehad willen worden.

Nigel heeft me echt laten zien hoe leergierigheid werkt en hoe fenominaal mooi het is. Zo kan Nigel alle automerken. Gewoon door ons te vragen als we er langsliepen, of door filmpjes te bekijken op YOUTUBE. Binnen een week kon hij de meest voorkomende merken opnoemen. En nu ook de minder bekende.

Mooi hoor, die kinderen…