Zucht… Daniël is alweer 11 dagen in onze armen… wat gaat de tijd gemeen snel!!!

Ik wil eigenlijk graag Daniël’s geboorte-verhaal opschrijven, voor hem, maar ook voor mij. Er is zoveel gebeurd in een korte tijd. Heel veel vervelende dingen, maar gelukkig nog veel meer goede dingen. Ik prijs me gelukkig voor wat we mee hebben gemaakt en dat we al onze ervaringen in hebben kunnen zetten ten goede van Daniël en onszelf.

Op vrijdag 16 oktober werd ik vroeg wakker gemaakt door Nigel, hij moest plassen. Dus hup naar de wc. Daar zag ik dat ik bloedverlies had en eenmaal op de wc zag ik dat het ook best veel was. Ik schrok ervan en voelde meteen mijn adrenaline! Dus het ziekenhuis gebeld dat we kwamen. Dat was ook het advies van de Gyn: niet rond blijven lopen, maar komen. Een placenta preavia kan nl erg gevaarlijk zijn voor met name de moeder. Dit omdat je heel veel bloed kan verliezen.
Gauw Nigel naar mijn moeder en haar vriend gebracht en door naar het ziekenhuis, daar stonden ze op ons te wachten. Ik kreeg een band om mijn buik om Daniël in de gaten te houden en te kijken of er eventuele weeën-activiteit was. Ik had wel soms een harde buik, maar niet echt heel veel.
De gyn kwam overleggen en er werd gesloten het o.k.-team op te roepen voor een keizersnede…

Gelukkig hadden we een aantal weken ervoor met onze lieve gyn ons geboorteplan doorgenomen en zij wist hoe belangrijk sommige dingen voor ons waren. Zij heeft dan ook geregeld dat Daniël meteen bij me kon komen en gedurende de rest van de operatie bij me kon blijven en bij me bleef op de recovery. Dat was geweldig!!! Meteen mijn lieve baby op mijn buik!!! Ik had me niks mooiers kunnen voorstellen. Om Daniël zo te mogen ontmoeten… en hij mij…

Daniël had het wel moeilijk. Hij had vruchtwater in zijn longetjes gekregen waardoor hij heel erg kreunde en het werd ook eigenlijk alleen maar erger. Op de recovery was het zo erg dat ze besloten hem na te gaan kijken op de kinderafdeling. Bah, dan lig je daar alleen op de recovery en ik wilde zo graag bij hem zijn. Gelukkig mocht ik snel naar hem toe en werd ik met mijn bed naar de couveuse-afdeling gebracht. Daar lag Daniël huid-op-huid bij Jay op zijn buik! Geweldig!!! De kinderarts was er ook en hij vond het nodig dat Daniël geprikt werd op infecties en glucose. Hier hadden wij onze twijfels bij en hebben lang gesproken. Ik was helemaal overstuur. Ik wilde gewoon mijn kind hebben en om hem zo te zien was verschrikkelijk. Hij moest ook in de couveuse blijven… Ik heb zo veel gehuild. Ik voelde me zo in paniek door alles… Dit zo opschrijven brengt weer veel emoties omhoog. Toen ik hem daar zo lag had ik niet kunnen of durven dromen over de tijd die nog ging komen. Door mijn paniek zag ik echt het allerergste voor me en ik was helemaal kapot. Jay heeft geen moment getwijfeld aan Daniël’s gezondheid en hij heeft zich niet normaal sterk gemaakt voor ons om Daniël weer bij me te krijgen. Dat gaf me kracht en geloof in dat het goed was met Daniël!
We zijn constant bij Daniël gebleven. Ik heb er gekolfd, wat echt heel goed ging! We hebben hem heel veel vastgehouden door het deurtje en positieve energie gestuurd en even later ging het echt beter met hem. Hij hield op met kreunen!!!!!

Oh, je kunt je niet voorstellen hoe blij wij waren! Toen hij ook nog begon te smakken hebben we flink doorgevraagd voor de komst van de kinderarts want Daniël moest uit de couveuse!!! Toen hij eindelijk kwam mocht hij eruit! We hebben flink gediscussieerd over het nut van bepaalde dingen, zoals huid-op-huid-contact boven het gebruik van een couveuse. Hun wilden liever de standaard procedure volgen van 24 tot 48 uur couveuse om Daniël goed te observeren. Wat een onzin volgens ons. Wij houden niet van standaard, wij willen dat de situatie word bekeken als uniek en van daaruit gehandeld wordt. Verder hebben we ook duidelijk gemaakt dat standaard niet altijd het beste is. Bij Nigel’s geboorte was het standaard een kind na de keizersnede weg te halen en pas NA de recovery bij de moeder te zijn, aangekleed en wel.
We kwamen uiteindelijk tot een mooie oplossing. Ze regelden een kamer voor mij en Daniël waar de couveuse kon staan en een monitor, en ook Jay kon blijven slapen. Natuurlijk heeft Daniël niet meer in de couveuse gelegen, maar de hele dag en nacht huid-op-huid op mij. De allerbeste warmtebron voor een kindje! De volgende ochtend ging het zo goed dat alles weg mocht, infuus weg, monitor weg!!! Heerlijk! Ondertussen had Daniël al veel gedronken en kolfde ik nog een beetje voor het geval dat er bijgevoed zou moeten worden. Achteraf was dit niet echt nodig, maar wij wilden voorkomen dat er bijvoeding in de vorm van flesvoeding gebruikt zou worden.

We hebben echt een hele fijne tijd gehad in het ziekenhuis. De voorlichting en hulp met borstvoeding was heel goed en ze hebben zo veel gedaan om onze wensen waar te maken. Echt geweldig!

Dit was weer eens een heftige ervaring, waar we voor een gedeelte nog middenin zitten, want na de bevalling en kraamdagen moet je als gezin je draai vinden. De liefde die ik voor mijn kinderen en gezin voel overspoelen me soms, benemen mij mijn adem, zoveel liefde doet soms pijn, maakt je kwetsbaar… heftig…

Ik merk dat het opschrijven van deze hele ervaring niet helemaal lukt zoals ik zou willen, ik heb waarschijnlijk wat meer tijd ermee nodig in mijn hoofd… voor nu vind ik dit goed.

Strewing wordt in het engels gebruikt bij Unschooling! Strewing staat in het Engelse woordenboek als:
Strewingstrewing – the act of scattering
scatter, scattering
spreading, spread – act of extending over a wider scope or expanse of space or time

Vrij vertaald betekend het dus dat je dingen rondstrooit. En dat is precies wat er gebeurd als je strewing in het unschooling-gebeuren gebruikt: je legt overal dingen neer binnen handbereik van je kind.

Die dingen kunnen zijn:
- vergrootglas
- stenen
- magneten
- veren
- verf
- klei
- gezelschapsspellen
- stempels
- oud werkend fototoestel
- kapla/kabouterplankjes
- boeken/tijdschriften
- papier
- kaarten
- muziekinstrumenten
- kristallen
- enzovoorts…

Gewoon echt alles wat je kind kan prikkelen om iets te ontdekken.
Voorheen hadden we alles in een kast staan waar Nigel niet vaak in keek. Nu staat het in zijn speelkamer en hij maakt er lustig gebruik van! Heerlijk om mijn mannetje ineens klei te zien pakken en zelf aan de slag te gaan. Of hij loopt alles te bekijken met zijn vergrootglas!

Wat ik hier fijn aan vind is dat Nigel meer andere dingen ziet. Nigel speelt heel veel met auto’s. Hij wast ze, sorteert ze, zet ze op rijen, telt ze en neemt ze OVERAL mee naar toe. Nu we alles binnen handbereik hebben gezet ziet hij ook andere dingen staan en dat prikkelt hem om iets anders te gaan doen, of niet. Maar net waar hij zin in heeft.

Het leuke is dat deze dingen ook weer ervoor zorgen dat je meer gaat onderzoeken. Zo heeft hij een potje voor insekten met zo’n vergrootglas-dop erop. Nigel vindt het leuk als we een beestje gaan vangen en dan zoeken we op hoe het heet! Echt leuk en ik leer er ook nog eens wat van!

Dit zijn wat foto’s van Nigel’s speelkamer, al hebben we het pas weer wat dingen verplaatst. Maar aan het principe van spulletjes neerzetten is niks veranderd.

Nigel's speelkamer

Nigel's speelkamer

[/caption]

Allerlei spulletjes

Nigel's speelkamer

voornamelijk knutselspul

Ik had behoefte aan een nieuw positief bord. Een bord waar plaatjes of teksten ophangen die mij inspireren, motiveren en blij maken. Dat kan van alles en nog wat zijn! Sommige mensen hangen op zo´n bord voornamelijk dingen die ze nog graag willen bereiken (bijv. die mooie auto, een huis, boot, etc…). Maar ik houd van de combinatie: dingen die ik al heb en mij blij maken en dingen die ik in de toekomst wil bereiken. En ik maak het zo dat elke keer als ik ernaar kijk ik helemaal blij word!

Toen ik bezig was met plaatjes zoeken vroeg Nigel wat ik deed. Ik probeerde hem uit te leggen wat ik deed. Namelijk dat ik geloof dat je vooral met positieve dingen bezig moet zijn. Wat vind je leuk? Waar houd je van? Waar word je blij van? Van daaruit heb ik het naar Nigel toe het

Waar-je-blij-van-wordt-bord genoemd…

Waarom is positiviteit zo belangrijk? Positief denken maakt je blij. Je voelt je lichter en ziet meer dingen om je heen die waardevol voor je zijn: De zon, die mooie wolken, mooie mensen, liefde, bloemen, bomen, gras… Je geniet gewoon van alles om je heen, je kijkt er gewoon anders naar. Zo hoorde ik een mooi verhaal van 2 mannen die afzonderlijk van elkaar naar Afrika werden gestuurd voor een schoenenfabrikant. De één kwam terug en had het gevoel voor niks zijn tijd daar gespendeerd te hebben en vertelde zijn baas: “nou daar heeft het geen zin hoor, daar draagt niemand schoenen!”. De ander kwam bij zijn baas, helemaal enthousiast:” Wauw, daar moeten we naartoe! Je gelooft je ogen niet, daar draagt nog niemand schoenen”. Je perspectief wordt anders. Je glas is halfvol!

“A man is but the product of his thoughts what he thinks, he becomes.” Mahatma Gandhi

“There is little difference in people, but that little difference makes a big difference. The little difference is attitude. The big difference is whether it is positive or negative.” W. Clement Stone

“The pessimist sees difficulty in every opportunity. The optimist sees the opportunity in every difficulty.” Winston Churchill

Ik heb al vaker gemerkt dat het voor mij echt zo werkt. Nogmaals, daar komt meer bij kijken als alleen maar positief zijn. Als ik niet goed eet heeft dat invloed op mijn gemoedstoestand, dan kan ik me moe voelen, geen energie en als iets dan niet gaat zoals ik zou willen dan kan ik daar niet tegen.

Eerst hebben Nigel en ik onze borden een mooi kleurtje gegeven. Ook dit was weer een mooi moment voor mij! Ik moest namelijk mijn best doen om hem niet te sturen. Ik heb zo de neiging om me ermee te bemoeien en ideeen aan te reiken. Dat kwam voornamelijk omdat ik hem druk bezig zag met grote klodders blauw, groen en zwart en ik was er bezig met het resultaat. Ik moest mezelf goed voor ogen houden dat het proces belangrijker is dan de uitkomst. Hij geniet en leert en is in het moment. Ik was alleen maar bezig met hoe het bord er straks uit zou gaan zien. Maar het lukte me erg goed om mijn mond te houden en op een gegeven moment kon ik helemaal genieten van waar Nigel mee bezig was!! Zo druk, op zoek naar nieuwe ideeën. Nadat het bord vol was met verf gooide Nigel 2 potjes glitters leeg over de verf, wat mooi!!! Hij was helemaal blij!
De plaatsjes die we uit hadden gezocht wilde Nigel graag zelf uit knippen en met wat hulp ging dat goed. Hij is er erg blij mee!!!

Nigel's bord

mijn bord!

Met mijn bord ben ik helemaal blij! Ik heb er dingen op gehangen met betrekking tot de zwangerschap en de geboorte van onze tweede zoon! Ik focus me op een natuurlijke bevalling (Nigel is namelijk geboren met een keizersnede) en op de periode erna: Borstvoeding en veel nabijheid. Ik ben nu ook bezig met een thuisstudie van Hypnobabies, om me hierbij te helpen. Het helpt me om te ontspannen en positief naar de bevalling toe te leven.
Verder hangen er natuurlijk foto’s van ons gezin. Dat is zo belangrijk voor me. Het is eigenlijk gewoon de drijfveer van alles wat ik doe. Ik geniet er zo veel van…
Ik heb er plaatjes en teksten hangen die te maken hebben met Vrijheid en Loslaten. 2 Belangrijke aspecten in mijn leven en iets waar ik wel actief mee bezig ben omdat het mij echt verrijkt. Ik doe dit voornamelijk door veel te lezen (Eckhart Tolle) en het is natuurlijk ook gewoon een uitkomst van onze levensvisie.
Er hangen ook plaatjes van Nigel bij de zee en het bos. Die staan voor leuke dingen doen, de wereld verkennen en ontdekken. Iets wat wij belangrijk vinden voor Nigel en ons. De natuur dicht bij ons.

Zo’n bord is echt leuk om te maken, voor jezelf of samen met je partner, kind of het hele gezin. Je krijgt er ook leuke gesprekken van. Krijgt een moment waarop je met de ander praat over wat eenieder belangrijk vind.
Ik heb gewoon een kurkbord gebruikt en we hebben het geverfd met plakkaatverf. Nigel heeft het verder nog opgeleukt met glitters en pomponnetjes. Samen plaatjes zoeken op internet en boekjes is oergezellig. Nigel heeft alles met hulp uitgeknipt. Zo leuk om te doen.
Op het einde natuurlijk alles een mooi plekje geven op het bord en klaar!

Veel plezier!!!

Er is een boek van Dayna Martin van Unschoolingamerica.com, zij heeft een site, blog en een youtube-channel:

Radical Unschooling,

a revolution has begun.

Ik persoonlijk vind Dayna echt zo inspirerend. De dingen die zij zegt en schrijft raken me echt en het voelt voor mij zo goed.
Toen ik hoorde dat ze met een boek bezig was kon ik niet wachten en nu is het dan zo ver!!! Het is er!! Ik heb het natuurlijk meteen besteld en in 2 dagen uitgelezen. Het is niet dik en het leest ontzettend lekker weg. Voor mij kwam dit boek echt heel goed uit. Ik was de laatste tijd weer helemaal bezig met radical unschooling en ik las me helemaal scheel op internet. Maar ik ervaarde daarbij ook veel onrust. Ik lees niet graag op een scherm en voor mijn gevoel neemt internet veel te veel kostbare tijd in beslag.
Maar ik had ook zo de behoefte aan gelijkgestemden, vooral omdat we tegen wat dingen aanliepen. Hoe het nou echt te doen met voeding? Loslaten of vasthouden? Hoe doen we het met slapen? Hoe vinden we onze eigen weg zonder blind die van een ander te volgen? En daarbij niet onderuit te gaan omdat het niet echt is wat we doen…
Het boek van Dayna heeft mij (en ons) echt weer even die spark gegeven die ik nodig had.
Het boek omvat niet alleen een uitleg van hoe zij tegen radical unschooling aankijkt (die echt heel mooi is), maar ook over haar eigen weg en die van haar man Joe. Ook over de law of attraction waar zij veel mee bezig is en natuurlijk voorbelden uit hun leven.
Kortom, ik ben erg blij met het boekje!
Ik zag dat je het kan bestellen bij Amazon.com. Maar daarbij moet je rekening houden met een wachttijd van minstens 3 weken. Ik heb het rechtstreeks van haar site besteld en ik had het boek binnen 4 dagen

Voor de mensen die niet weten wat radical unschooling is:

Radical unschooling komt voort uit de richting in thuisonderwijs die unschooling heet. Hierbij omschreef John Holt als eerste in de jaren 70 de thuisonderwijsrichting waarbij hij tegen het formele leren en het leren tegen iemands wil was. Hij geloofde in het recht van alle mensen om zelf te kiezen wat ze leren en denken. Bij radical unschooling gaat het een stapje verder en geloven ze niet alleen dat kinderen/mensen het beste leren als ze vanuit zichzelf gemotiveerd zijn maar ze trekken dit ook door in de opvoeding. Een radical unschooler ziet zichzelf niet als een leraar maar als iemand die zorgt dat een kind kan leren van het leven. Het omvat het feit dat je je kind vertrouwt in wat ze willen leren. Je geeft je kind vertrouwen in de keuze omtrent tv, bedtijden, eten, etc… Hen de kans gevende al die dingen zelf te ervaren.

Dit is iets waar Jay en ik een lange tijd naartoe leven. Dit is niet iets wat je van de één op de andere dag doet. Het vergt moed, vertrouwen en ervaringen opdoen. Maar oh, hoe gaaf is het!!! Door met Nigel zo bezig te zijn, zijn we ook zo met onszelf bezig. Het initieert een soort van bewustwording wat bij ons heeft geleid tot het vinden van de levensovertuiging Holisme. Daarover zal ik binnenkort meer schrijven!!!

Ik zal binnenkort ook dieper ingaan op hoe het bij ons verloopt. Want zaken als voeding helemaal loslaten is niet iets wat makkelijk voor ons is. Toch voelen we ons gemotiveerd het te doen en zijn we in het diepe gesprongen.

Ja, ik vind dit echt een pareltje!!!
Ik ben benieuwd of jullie het gaan lezen!!

Liefs, Tracy

Bellenblaas is COOL!!!

De dierentuin is COOL!!!

de vogelshow is spannend!

Foto´s maken is COOL!!!

Het is weer gebeurd. Het was weer zo ver!

Zo, eens in de zoveel tijd overkomt mij/ons dit.

En ineens voel je de groter wordende weerstand die zich opbouwt en tot een climax zal komen.

Weet je, in het begin heb je het niet zo door. Sterker nog, je voelt je gesterkt om nog harder door te gaan met waar je al mee bezig was.

En daar… heel plotseling (en voor je gevoel rijkelijk te laat) zie je het licht:

Je hebt je kind veel te hoog in geschat!

Met allerlei gevolgen van dien…

Yep, dit was de afgelopen tijd bij ons het geval. Het sloop erin en meegenomen door onze ego en het bijbehorende onbegrip hadden wij het gevoel opvoedtouwtjes te moeten opwerpen en met tijden strakker aan te trekken. De weerstand hiertegen was er natuurlijk in het begin al, maar die zagen of voelden we niet. In plaats van naar ons gevoel te luisteren gingen we mee met onze bange gedachten/overtuigingen dat we iets moesten doen anders zou Nigel’s gedrag uit de hand lopen.

Oh boy, was I wrong.

Dit zorgde voor een afstand tussen ons, maar wat we nou juist nodig hadden was meer liefde.

Maar nee, we gooiden verschillende tactieken in de strijd in de hoop dat Nigel er iets van zou leren:

• als Nigel niet luisterde, gingen we dreigen. We hoopten hiermee dat Nigel zou leren dat hij eerst zijn shake op moest drinken en moest ophouden met zeuren én daarna pas chips mocht. Anders gooiden we de chips weg!! Hierbij vertelden we natuurlijk wel hoe belangrijk het was om niet alleen maar chips te eten, maar ook andere dingen. Die laatste boodschap kwam natuurlijk allang niet meer aan. En in plaats van te stoppen met zeuren ging Nigel nóg meer zeuren. En worst of all: Nigel leerde dat dreigen oké is als je iets van een ander wil bereiken…
• Verder gingen we boos doen. We vertelden hem wat we allemaal niet leuk vonden aan wat hij deed (zeuren en dwingen). We hoopten dat Nigel zou leren dat we zijn gedrag niet leuk vonden en dat hij dat dan niet meer zou doen. Maar waarschijnlijk heeft Nigel ervan geleerd dat er dingen zijn die we niet leuk aan hem vinden en daarmee zijn gevoel voor onvoorwaardelijke liefde aangetast.

Wat zou ik liever gedaan hebben?

• Ik zou liever zijn gevoelens hebben erkend ipv te dreigen met het weggooien van zijn chips.
• Ik had liever niet al die voorwaarden gesteld. Nigel heeft voorheen laten zien dat hij snoepen goed afwisselt met gezonde dingen.
• En ik zou al helemaal niet telkens al die slechte dingen willen benadrukken (je zeurt, je dwingt, het is irritant). Diep van binnen vind ik Nigel namelijk de leukste persoon die bestaat!

Maar wat is er gebeurd? Waarom deed ik zo op de eerste plaats. Ik denk angst. Nigel is namelijk altijd een positief persoon geweest. Maar door dingen die hij op tv had gezien en om zich heen heeft gehoord begin hij ineens alles stom te noemen en stommerik te roepen. Ik merkte dat ik daar geen vat op had. Mijn uitleg over het feit dat als je iets niet leuk vind, of iets gaat niet zoals jij het wilt, het niet stom maakt. Ik geloof namelijk in ‘Everything is in the eye of the beholder’. Enfin ik wilde Nigel over mijn holistische visie vertellen en dat gaat gewoon niet, die moet je voordoen en laten voelen! Dat frustreerde me enorm en ik voelde angst om Nigel te verliezen aan ‘de grillen’ van de maatschappij.

Achteraf had ik beter uit liefde kunnen handelen. Nigel laten zien dat ik altijd van hem houd en hem begrijp en misschien hadden we een oplossing kunnen zoeken.

WEES DE VERANDERING DIE JE IN DE WERELD WILT ZIEN.

Mahathma Gandhi

Door deze moeilijke tijd ben ik weer veel gaan lezen over opvoeden en unschooling en ik vond een mooi stukje wat me sterkte in het ‘licht’ dat ik zag. Hieronder een vertaling van Jan Hunt. Haar artikel is in het engels te lezen op The Natual Child Project.

Een nieuwe manier om kinderen te bekijken.

Het was 10 uur ’s avonds. Kleine Aaron, rond 5 jaar, stond voor me in de lange rij van mensen die door de telescoop van het Natuur Centrum wilden kijken. Het deed me goed te zien dat Aaron vastgehouden werd door zijn moeder en dat ze samen lachten om iets wat hij zei. Maar al gauw werd Aaron onrustig, net als alle kinderen zouden worden als ze zo laat in een lange rij moesten wachten en ook nog eens stil moesten zijn.

Bij de eerste tekenen van ongeduld zei zijn moeder vriendelijk: “de telescoop loopt niet weg, jij krijgt ook een kans om er doorheen te kijken”. Maar ze vergat om zijn gevoelens te erkennen. Ze zei niet: “Het is moeilijk he, om op iets te wachten waar je je al zo lang op verheugd?”. Aaron begon met zijn moeders’ neus te spelen, hij draaide hem alle kanten op en begon een soort ufo-geluiden te maken. Terwijl de neus-aanvallen en geluidseffecten doorgingen probeerde moeder om vrij te komen en haar zoon zachter te laten doen. Moeder begon met hem te redeneren: “Van een kind wat zo van de ruimte houdt had ik wel meer geduld verwacht om naar de telescoop te gaan”. Redeneren hielp niet, zoals ze vaak bij kinderen, het werd eigenlijk alleen maar erger. Aaron schreeuwde: “Ik haat sterren! Ik wil weg gaan!”. Zijn moeder begon zich te irriteren en reageerde boos: “Houd op Aaron”. En al gauw: “Houd nu meteen op Aaron”. En uiteindelijk zei ze:”Wil je morgen nog een leuke dag hebben?”. Dat was genoeg voor Aaron. Hij begon te huilen en ze gingen naar huis. Een kind wat zo van de ruimte houdt had zijn kans gemist om ernaar te kijken.

Ouders schamen zich als hun kinderen zich zo onstuimig gedragen in het openbaar omdat onze maatschappij verwacht dat kinderen stil zijn en zich gedragen als volwassenen – een hoogst onrealistische en weinig zorgzame verwachting. Onrealistische verwachtingen leiden tot teleurstelling en frustratie voor de ouders en de kinderen. Net als volwassenen vinden kinderen het fijn als ze vriendelijk en met begrip en vertrouwen in hun goede bedoelingen worden behandeld. Geen één volwassene wil meewerken als hij wordt behandeld op een bedreigende en boze manier door een echtgenoot, collega of vriend. We voelen ons gekwetst en verontwaardigd en we hebben dan geen zin om mee te werken. We verzetten ons of we gaan op zoek naar vergelding. Waarom verwachten we dan goed gedrag van onze kinderen als we ze behandelen met boosheid, dreigementen en straf?

Het grootste mysterie van ouderschap is dat we vaak de gegrondheid van het gedrag van onze kinderen niet zien, terwijl het zo gemakkelijk is. Kinderen zijn mensen net als ons, die zich gedragen zoals ze behandelt worden, net als wij dat doen. We stoppen zelden om rekening te houden met het feit dat dit eigenlijk een onervaren mens is met echte gevoelens, dat zijn best doet onder de omstandigheden van waar hij op dat moment is. Wat zou hij meer kunnen doen? En waarom zou hij minder doen?

Alles wat een kind doet is logisch als je het vanuit hem bekijkt; er is een geldige reden voor alles wat een kind doet. Aaron was natuurlijk erg opgewonden over dit avontuur en als zijn gevoelens meer geaccepteerd en erkend waren zou het lange wachten minder stressvol zijn geweest.

Wat zou ik, als iemand die opkomt voor kinderen (in het engels child advocate), tegen Aaron’s moeder gezegd kunnen hebben? Ik zou Aaron’s gevoelens kunnen erkennen en een oplossing kunnen voorstellen aan zijn moeder. Tegen Aaron zou ik gezegd kunnen hebben: “Het is moeilijk om te wachten op iets waar je je zo op verheugt!”. En tegen zijn moeder zou ik gezegd kunnen hebben: “Weet je, vliegmaatschappijen weten hoe zoiets werkt, zij laten kinderen altijd als eerste aan boord gaan. Zal ik vragen of jullie vooraan in de rij mogen?”. Ik zou hulp kunnen aanbieden:”Het is moeilijk voor kinderen om in lange rijen te wachten. Wil je even gaan wandelen, dan houd ik jullie plekje bezet?”. Of ik zou haar aangemoedigd kunnen hebben: “Het is zo moeilijk om voor een kind geduldig en stil te zijn na een lange dag en dan ook nog wachten op zoiets leuks. Ik vind dat hij het echt goed doet!”. Ik zou al deze dingen gezegd kunnen hebben, als ik eraan gedacht had. Maar er is zo’n taboe om iemand hulp aan te bieden bij het opvoeden, dat we vaak niet zien hoe we iemand kunnen helpen.

Kinderen verdienen het dat we ons inzetten om van hen te houden en hen te begrijpen ten alle tijden, zelfs – en nou juist- als ze zich niet gedragen zoals wij dat zouden willen. Als we compassie en begrip kunnen tonen in die momenten dan leren we ze de meest essentiële dingen voor een gelukkig leven, door een voorbeeld te zijn: het vermogen om van anderen te houden zonder voorwaarden, de bereidheid om te helpen en om op alle momenten empathie te tonen, niet alleen op de momenten dat anderen het ons gemakkelijk maken. Als we dit onze kinderen kunnen leren geven we ze een cadeau van onschatbare waarde wat generaties mee zal gaan.

Rick Lahrson, directeur van het Portland, Oregon Kids Project, schreeft ooit:

“Kinderen misdragen zich als middel om te communiceren wanneer alle andere minderen gefaald hebben. Kinderen hebben de drang om van anderen te houden en om een bijdrage te leveren aan de mensen om hen heen. Het is tijd dat alle kinderen worden erkend als de mooie mensen die ze zijn en behandeld worden met de waardigheid en het respect dat elk mens verdient. Wij moeten kinderen op een nieuwe manier gaan bekijken.”

Meer over van Jan Hunt kun je lezen op The Natural Child Project. Daar staan verder heel veel artikelen over opvoeding en unschooling.

Deze periode heeft ons onwijs veel geleerd over Nigel en nog veel meer over onszelf. Het heeft weer  inzicht gebracht in een stukje angst waarvan we niet zagen dat we dat hadden.

Ik baal van de fouten die we hebben gemaakt en ik ben dankbaar voor de inzichten die het ons bracht. Daar kunnen en zijn we mee aan de slag!

“Raising our children, raises us”

Shannon Leone

Het is tijd dat alle kinderen worden erkend als de mooie mensen die ze zijn en behandeld worden met de waardigheid en het respect dat elk mens verdient.

Ik heb weer een artikel vertaald. Het artikel is van Naomi Aldort. Ik vind haar artikelen altijd zeer krachtig en ze omvatten meer dan je op het eerste oog zou zeggen. Geniet ervan en laat wat het voor jou betekend doorsijpelen!

Het orginele, engelse, artikel vind je op deze link.

Hoe kinderen manieren leren

Door Naomi Aldort

Afgelopen Kerst kwam onze zoon Yonatan terug van het theater en besprak met ons wat hij daar gezien had. Op weg van de zaal naar de lobby zag hij dat ouders hun kinderen vertelde dat ze de Kerstman om snoep moesten vragen met “alstublieft” en nadat ze het gekregen hadden “dank u wel” moesten zeggen. Yonatan ging naar de lobby en was verrast en verward. Hij zag dat de kinderen inderdaad ´alstublieft´ en “dank u wel” zeiden, maar dat de ouders langsliepen en gewoon het snoep pakten zonder iets te zeggen.

“De ouders van deze ouders moeten hen gezegd hebben om ‘alstublieft’ en ‘dank u wel’ te zeggen en toch lijkt het alsof ze het niet geleerd hebben” zei hij. “Denk je dat deze kinderen ook gaan stoppen met het zeggen van ‘dankjewel’ als ze volwassen zijn?”

Wat proberen we een kind te leren als we zeggen: “Zeg dank je wel tegen je vriend”? De meeste ouders geloven dat een kind dan zal leren om dankbaar te zijn en om dankbaarheid te uitten. Maar leren kinderen deze dingen door wat we tegen ze zeggen? Hoe voelde wij ons als kind toen er tegen ons gezegd werd om ‘dank je wel’ te zeggen? Wanneer hebben we echt een gevoel van dankbaarheid ontwikkeld? Heeft het zeggen van ‘dank je wel’ vóór je het echt zo voelt ons geleerd om dankbaar te zijn? Of hebben we dat later geleerd zonder al die instructies? Is het mogelijk dat sommigen zich niet goed voelen bij het bedanken van iemand of om te delen of excuses aan te bieden omdat we als kind het haatte om deze dingen te doen?

Misschien hebben we moeite met het hebben van vertrouwen. Is het mogelijk dat dankbaarheid nog niet gevoeld kan worden door een kind, althans niet op de manier dat volwassenen dat doen en uitten? Zou het kunnen dat als de behoeftes van een kind helemaal voldaan zijn, dankbaarheid zich vanzelf ontwikkeld? Misschien moeten we kinderen de kans geven om dankbaarheid, vrijgevigheid en vriendelijkheid te ervaren in plaats van het hen te leren.

vertrouwen in groei...

Wat leren ze van opdrachten krijgen

Als zeggen tegen het kind dat ze ‘dankjewel’ moet zeggen (of andere beleefde woorden en gedragingen) het kind niet leert om te voelen wat ze echt voelt en beleefd te zijn- wat is dan wel de les?
Een paar mogelijkheden:

1. het kind leert dat het goede manieren zijn om andere te vertellen wat te zeggen of te doen. De boodschap gaat praktisch verloren omdat het kind zich meer bewust is van het feit dat iemand tegen haar zegt wat te doen.

2. een wat minder duidelijke boodschap is: ‘ik kan mezelf niet vertrouwen om te weten wat ik moet zeggen of doen’: ik moet afhankelijk zijn volwassenen (autoriteit) en opdachten gehoorzamen (afhankelijkheid en volgzaam zijn)

3. Gerelateerd aan de vorige: ‘ik kan niet weten wat ik moet zeggen, ik ben niet goed genoeg’ (laag zelfvertrouwen en een gevoel van inadequaatheid en onvermogen)

4. Een zelfde gevoel van inadequaatheid kan voortkomen uit twijfelen aan zichzelf: ‘waarom heb ik niet het gevoel dat ik ´dankjewel´ wil zeggen, wat is mis met me?’

5. Een kind leert om nep te zijn en simpelweg te liegen: ‘ik voel eigenlijk niks ervoor om dit te zeggen (delen, doen…), ik vermoed dat ik moet liegen, doen alsof of een toneelstukje spelen dat niet mijn ware gevoelens weergeeft’

6. Het kind gaat het haten om te delen of om ‘alstublieft’ en ‘dank u wel’ te zeggen omdat zijn herinnering aan het doen van die zaken een is van wrok, overheerst worden en niet echt zijn. Door het doen van iets wat hij niet wil gaat hij om het uitten van dankbaarheid (delen, etc…) haten en zal de natuurlijke ontwikkeling van manieren vertraagd worden.

Een etiquette die we snel willen aanleren is om op een (respectloze) vraag van volwassenen te reageren over zijn naam en leeftijd: “ vertel de mevrouw eens hoe oud je bent, Johnny”, is een opdracht die we geven als we ons opgelaten voelen doordat ons kind niet reageert. Eén van mijn 3 kinderen reageerde nooit op het ondervragen van volwassenen tot hij over de 7 was. In elk van die situaties stond ik aan zijn kant om zijn behoeftes te verdedigen. Ik zei dan tegen de vrager: “het lijkt erop dat hij niet met je wilt praten” en dan lachte ik en zei:”ik kan wel met je praten, als je wilt”. In latere jaren kwam ik erachter, door te vragen, dat Lennon geïnteresseerd raakte in het delen van informatie, maar hij wilde dat ik voor hem sprak. Ik begon toen anders met die situaties om te gaan. Ik vroeg dan aan Lennon: “wil je dat ik Earl vertel over jou?”. Soms wilde hij dat wel en soms niet en ik respecteerde simpelweg zijn wens. Lennon voelt zich nu gemakkelijk en verzekerd genoeg om te reageren op de meeste mensen of -heel zeldzaam nu- te zeggen dat hij niet wilt praten. Zijn keuzes zijn duidelijk gerelateerd aan de persoon´s authenticiteit. Hij is allergisch voor nep-praat.

Als moeder heb ik ontdekt dat de manieren van mijn kinderen niet gaan om indruk te maken op anderen. Mijn kind verdient het volle respect om bewust, verzekerd zijn manieren te verkrijgen. Het is niet gemakkelijk om je comfortabel te voelen als je kind niet voldoet aan de eisen van de maatschappij – maar weten dat precies deze eisen niet bij het kind passen, helpen mij om te  herinneren voor wie´s welzijn ik sta. Misschien zijn we nog steeds afhankelijk van andermans goedkeuring, net als in onze jeugd, wanneer we gezegd werden om dankjewel te zeggen en het gewoon deden om onze ouders te pleasen. We moeten ons eigen eigenwaarde opbouwen zodat we minder afhankelijk zijn van goedkeuring over onze kinderen en daarmee het vergroten van onze eigenwaarde.

Het maken van goede indrukken op onze vrienden, familie of vreemden wordt duidelijk onbelangrijk naast het belang van mijn kind. Toch kan ik nog steeds indruk maken op deze vrienden en familieleden. Waar ik indruk mee maak is niet met mijn gehoorzaamheid aan hun standaard of met het gedrag van mijn kinderen. In plaats daarvan zal ik mijn respect voor mijn kind laten zien, mijn kracht voor het volgen van mijn hart en de behoeftes van mijn kind.

Hoe leren ze wél manieren?

Hoe leert een kind dan sociale manieren? Kunnen we een kind vertrouwen om te ontwikkelen en volwassen worden in haar eigen tijd, net zoals we haar vertrouwde met het leren lopen en praten? Vanwaar de haast om kinderen te hebben als volwassenen nog voor ze volwassen zijn?

Als kinderen liefdevol en met respect behandeld worden leren ze manieren vanzelf simpelweg omdat ze gelukkig leven in deze maatschappij. We kunnen ons verzekeren van deze ontwikkeling door de volgende drie benaderingen:

1. om een kind dankbaarheid ´te leren´ kun je je eigen dankbaarheid uitten voor haar bijdragen in jouw leven: “het is voor heerlijk om deze middag met jou te delen”. De manier waarop je je kind behandeld leert haar hoe ze is. Een kind vertellen wat ze moet zeggen is respectloos. Het zijn niet de manier die je haar leren wilt. Haar bedanken voor haar hulp en aardig en vrijgevig zijn tegenover haar zijn jouw leermanieren.

2. we kunnen voorbeelden geven door onze interacties met anderen en het uitten van dankbaarheid, delen, en anderen aardig behandelen. Onze kinderen leren wat ze zien, horen en ervaren om hen heen.

3. om op een fijne wijze manieren te leren en om te genieten van het zijn op een fijne manier, is het belangrijk om jou te zien genieten van jezelf tijdens deze uitingen. Ze moet zien dat je echt bent, authentiek en helemaal aanwezig als je je dankbaarheid uit en mensen vriendelijk behandeld..

4. We kunnen volop vrijheid en kansen bieden voor het uitten van pijnlijke gevoelens. Kinderen, net als volwassenen, kunnen het beste vriendelijke en gevende gevoelens ervaren als ze niet van streek zijn. Als een kind mij verteld “ik haat mijn zus”, dan valideer ik zijn gevoelens en accepteer ik zijn emotioneel uiting – alleen op die manier kan hij vrij zijn om van zijn zus te houden. Als pijnlijke en boze gevoelens verdoofd zijn gaan de liefdevolle gevoelens net zo verdoofd raken. Het een alles-of-niets-deal

Ik vind dankbaarheid een geweldig gereedschap voor positief bewustzijn en het hart van goede manieren. We kunnen het de hele dag laten zien. Ik zeg vaak dingen als: ik ben zo blij met dit geweldige huis. Ik houd van onze buurt. We hebben zo een geluk om hier te wonen. Ik ben zo dankbaar dat Bach is geboren voor mij zodat ik van zijn muziek kan houden. Ik ben zo verwonderd en dankbaar dat ik leef… ogen heb, oren… en ga zo maar door.  Dankbaar, gevoelig en aardig zijn is geen les- maar een uiting.

Kinderen worden wat ze uit hun omgeving opnemen. Ben wat jij wil dat ze worden, en behandel ze zoals jij hoopt dat ze bij anderen zijn.
Wat we misschien moeten doen is onze eigen manieren ontwikkelen in respect tegenover onze kinderen. Het is niet makkelijk, maar erg simpel: Kinderen ontwikkelen volwassen manieren als ze volwassen zijn.

©Copyright Naomi Aldort
This article has been adapted from Naomi’s forthcoming book, Raising Our Children, Raising Ourselves.

Wauw, ik vond dit een mooie uitleg!!!

Het filmpje is van Shannon Leone. Op haar YouTube-kanaal zijn nog meer filmpjes te zien!!!

Ha, CLUTTER, is het niet een prachtig woord? CLUTTER… ja, een heerlijk woord.

Jay kwam voor het eerst ermee aanzetten: een artikel over CLUTTER. Ik zag het woord ‘clutter’ staan en ik dacht: wat is dit nou weer?

Maar goed, Jay komt meestal met erg goeie ideeën, dus ik gaf het een kans. Al gauw kwam ik erachter wat clutter is en vooral ook dat ik er erg veel van heb!

Clutter kan in je huis zitten, in je gedachten, in je lichaam, op je werk, op straat en op tv (vooral op tv! BEWARE!).

CLUTTER = ROMMEL

Om erachter te komen of iets clutter is kun je je het volgende afvragen:

- houd ik ervan?

- gebruik ik het?

Geef je op geen één van die twee een positief antwoord: weg ermee!! Rigoreus.

Maar pas op voor de valkuilen!!! Valkuilen? Zijn die er ook al? JA!

Want in gedachten ga je denken:

- ja maar, ik heb dat van … gekregen en kan het niet maken om het weg te gooien

- ja maar, misschien gebruik ik het oooooooit nog

- ja maar, het heeft zooo veel geld gekost

- ja maar, ….. (vul zelf maar in)

Die ‘ja maars’ zijn niet alleen ‘ja maars’ tegen het wegdoen van clutter, maar ook tegen het aangaan van wat wél positief is in je leven! Clutter vertroebelt namelijk je blik. Het sneeuwt alle positieve dingen onder. En stiekem is dat wel fijn want nieuwe dingen ondernemen vinden mensen over het algemaan spannend, misschien wel heel eng. Mensen zijn onzeker en blijven liever in hetzelfde rondje lopen, dat is veilig en vertrouwd. Maar hoe kun je verandering verwachten als je altijd hetzelfde doet!?

Dus zet de eerste stap en gooi al die rommel weg. Sommige dingen moet je weggooien, dat is zo’n rommel, dat geef je je ergste vijand niet eens (maar toch staat het op je zolder/in je kast/in de schuur), andere dingen kun je naar de kringloop brengen en andere mensen blij mee maken.

Het weggooien van clutter is dus niet alleen opruimen, maar ook een oefening in het beginnen van nieuwe dingen.

Om te voorkomen dat je meer of weer clutter in je leven krijgt kun je je hetzelfde afvragen als bij het weggooien:

- houd ik ervan?

- gebruik ik het?

En ja, ook hier heb je valkuilen!! Een van de grootste invloeden van onze maatschappij maken daar gebruik van: tv en imago!!

- ja maar, ik moet die … hebben, het is ‘in’

- ja maar, het is het nieuwste van het nieuwste!!!

- ja maar, als ik dat heb ben ik ‘de bom’!!!

- ja maar, …. (vul zelf maar in)

Overtuigingen als clutter

Op dit moment zijn Jay en ik ook flink aan het de-clutteren. We waren al druk bezig met onze eigen gedachten en gevoelens. Dat proces duurt nu al jaren en heeft ervoor gezorgd dat we zoveel mogelijk biologisch eten, samen slapen met Nigel, pro-actief zijn met onze gezondheid, kritisch zijn ten opzichte van onderwijs, etc… Want clutter in deze zijn jouw overtuigingen. Het is dan eigenlijk clutter die je zonder te onderzoeken mee neemt uit je jeugd, opvoeding, ervaring en (daar is ‘ie weer!) de tv!  Die clutter onderzoeken was voor ons zeer krachtig en ook moeilijk proces. Je krijgt namelijk te maken met tegenstand vanuit je omgeving. Mensen kunnen je nieuwe ideeën namelijk niet altijd waarderen en zullen met hun eigen overtuigingen op de zaak gooien en vanuit daar een oordeel vellen!!! Dat je dat als tegenstand ervaart zegt dan weer wat over jezelf. En dat kun je weer onderzoeken want ook dát is clutter!!! Leuk he, dit proces!! Wij vinden het in elk geval heerlijk!!!!

Ons eigen huis

Nu zijn we dus bezig met ons huis! Wat een zooi!!! Echt, niet te geloven. En niet alleen van onszelf, nee, ook van anderen. En dat staat dan weer mooi symbool voor onze valkuilen: we nemen graag dingen van andere over die onze eigen zaken ondersneeuwen (zodat we daar vooral niet naar hoeven te kijken!). Maar ook dingen van vroeger, brieven die ik naar Jay schreef. Man ik kan in mijn handjes knijpen dat hij bij me is gebleven. Wat was ik irritant!!! Ik snap het wel, waarom ik zo was. Zo onzeker als maar wat, niet op de hoogte van wie ik echt zelf ben. En daarmee als een gek vasthouden aan iets dat mij meer waarde zou geven (in dit geval Jay). Ik ben blij dat we dat proces achter de rug hebben en ik mezelf kan zijn.

Maar goed, we hebben dus veel zooi in huis en zijn druk aan het ontclutteren. Nog even en we zijn clutter-vrij. En dat dan ook gaan vasthouden!!! Ik houd je op de hoogte!

Gister heb ik mijn echo gehad en er was niks meer te zien. Mijn baarmoeder was helemaal leeg… Zo voel ik me nu ook eigenlijk ook wel.

Iemand zei het “mooi”: tussen hoop en vrees, ja zo voelde ik me de afgelopen 3 weken. Het wachten was killing…

Uhm… wat een rare avond. Weet je, het klinkt misschien heel raar, maar ik ben ook wel opgelucht dat ik nu iets weet. Onzekerheid is echt niks voor mij (nou ja, voor wie wel?). Maar ik werd met alles zo heen en weer geslingerd in mijn gevoel en denken. Ik hoorde heel veel positieve verhalen en daar wil je je met man en macht aan vasthouden… en dan had ik mijn eigen gevoel nog, wat naar positief neigde omdat ik nog steeds zwangerschapsverschijnselen voelde, maar meer nog omdat het kindje zo enorm gewenst is.

Vanavond hebben Jay en ik lang gepraat en gehuild en dat was fijn. Er was al veel uitgegaan de afgelopen weken. Man man, wat is wachten dan killing zeg…

Ik denk dat het wel heel vroeg mis is gegaan, gewoon omdat ik geen pijn heb gehad, geen stolsels. Ik voelde me ook anders als bij Nigel. Nou snap ik dat elke zwangerschap anders is, maar ook emotioneel voelde ik me anders. Met Nigel’s zwangerschap had ik meteen een klik, een weten… Met deze zwangerschap voelde ik me meteen ongerust. Heb 3 testen gedaan. En nog was het anders… Met Nigel’s zwangerschap was er gewoon meteen iets, en dat voelde ik nu niet. Ik heb me ook afgevraagd wat er mis was met me, want dit is toch ook zooooo intens welkom en zoooo gewenst. Maar misschien had het hiermee te maken? Ik weet het niet.

De vk had eerst een uitwendige echo geprobeerd, maar daar kreeg ze niks mee en ze probeerde toen een inwendige… pfff… wat duurt dat dan lang, ze was maar aan het zoeken en aan het zoeken… Mij zeggen die beelden allemaal niks, maar ik wist ook wel dat dit niet goed was. Ze adviseerde me om wel nog eens een test te doen om dat ik kort geleden nog gespannen borsten had. Als die wel positief zou zijn, dan zouden we naar de gyn moeten… Die lieve Jay is er meteen een gaan halen. Die was ook negatief…