Oops, I did it again!

Het is weer gebeurd. Het was weer zo ver!

Zo, eens in de zoveel tijd overkomt mij/ons dit.

En ineens voel je de groter wordende weerstand die zich opbouwt en tot een climax zal komen.

Weet je, in het begin heb je het niet zo door. Sterker nog, je voelt je gesterkt om nog harder door te gaan met waar je al mee bezig was.

En daar… heel plotseling (en voor je gevoel rijkelijk te laat) zie je het licht:

Je hebt je kind veel te hoog in geschat!

Met allerlei gevolgen van dien…

Yep, dit was de afgelopen tijd bij ons het geval. Het sloop erin en meegenomen door onze ego en het bijbehorende onbegrip hadden wij het gevoel opvoedtouwtjes te moeten opwerpen en met tijden strakker aan te trekken. De weerstand hiertegen was er natuurlijk in het begin al, maar die zagen of voelden we niet. In plaats van naar ons gevoel te luisteren gingen we mee met onze bange gedachten/overtuigingen dat we iets moesten doen anders zou Nigel’s gedrag uit de hand lopen.

Oh boy, was I wrong.

Dit zorgde voor een afstand tussen ons, maar wat we nou juist nodig hadden was meer liefde.

Maar nee, we gooiden verschillende tactieken in de strijd in de hoop dat Nigel er iets van zou leren:

• als Nigel niet luisterde, gingen we dreigen. We hoopten hiermee dat Nigel zou leren dat hij eerst zijn shake op moest drinken en moest ophouden met zeuren én daarna pas chips mocht. Anders gooiden we de chips weg!! Hierbij vertelden we natuurlijk wel hoe belangrijk het was om niet alleen maar chips te eten, maar ook andere dingen. Die laatste boodschap kwam natuurlijk allang niet meer aan. En in plaats van te stoppen met zeuren ging Nigel nóg meer zeuren. En worst of all: Nigel leerde dat dreigen oké is als je iets van een ander wil bereiken…
• Verder gingen we boos doen. We vertelden hem wat we allemaal niet leuk vonden aan wat hij deed (zeuren en dwingen). We hoopten dat Nigel zou leren dat we zijn gedrag niet leuk vonden en dat hij dat dan niet meer zou doen. Maar waarschijnlijk heeft Nigel ervan geleerd dat er dingen zijn die we niet leuk aan hem vinden en daarmee zijn gevoel voor onvoorwaardelijke liefde aangetast.

Wat zou ik liever gedaan hebben?

• Ik zou liever zijn gevoelens hebben erkend ipv te dreigen met het weggooien van zijn chips.
• Ik had liever niet al die voorwaarden gesteld. Nigel heeft voorheen laten zien dat hij snoepen goed afwisselt met gezonde dingen.
• En ik zou al helemaal niet telkens al die slechte dingen willen benadrukken (je zeurt, je dwingt, het is irritant). Diep van binnen vind ik Nigel namelijk de leukste persoon die bestaat!

Maar wat is er gebeurd? Waarom deed ik zo op de eerste plaats. Ik denk angst. Nigel is namelijk altijd een positief persoon geweest. Maar door dingen die hij op tv had gezien en om zich heen heeft gehoord begin hij ineens alles stom te noemen en stommerik te roepen. Ik merkte dat ik daar geen vat op had. Mijn uitleg over het feit dat als je iets niet leuk vind, of iets gaat niet zoals jij het wilt, het niet stom maakt. Ik geloof namelijk in ‘Everything is in the eye of the beholder’. Enfin ik wilde Nigel over mijn holistische visie vertellen en dat gaat gewoon niet, die moet je voordoen en laten voelen! Dat frustreerde me enorm en ik voelde angst om Nigel te verliezen aan ‘de grillen’ van de maatschappij.

Achteraf had ik beter uit liefde kunnen handelen. Nigel laten zien dat ik altijd van hem houd en hem begrijp en misschien hadden we een oplossing kunnen zoeken.

WEES DE VERANDERING DIE JE IN DE WERELD WILT ZIEN.

Mahathma Gandhi

Door deze moeilijke tijd ben ik weer veel gaan lezen over opvoeden en unschooling en ik vond een mooi stukje wat me sterkte in het ‘licht’ dat ik zag. Hieronder een vertaling van Jan Hunt. Haar artikel is in het engels te lezen op The Natual Child Project.

Een nieuwe manier om kinderen te bekijken.

Het was 10 uur ’s avonds. Kleine Aaron, rond 5 jaar, stond voor me in de lange rij van mensen die door de telescoop van het Natuur Centrum wilden kijken. Het deed me goed te zien dat Aaron vastgehouden werd door zijn moeder en dat ze samen lachten om iets wat hij zei. Maar al gauw werd Aaron onrustig, net als alle kinderen zouden worden als ze zo laat in een lange rij moesten wachten en ook nog eens stil moesten zijn.

Bij de eerste tekenen van ongeduld zei zijn moeder vriendelijk: “de telescoop loopt niet weg, jij krijgt ook een kans om er doorheen te kijken”. Maar ze vergat om zijn gevoelens te erkennen. Ze zei niet: “Het is moeilijk he, om op iets te wachten waar je je al zo lang op verheugd?”. Aaron begon met zijn moeders’ neus te spelen, hij draaide hem alle kanten op en begon een soort ufo-geluiden te maken. Terwijl de neus-aanvallen en geluidseffecten doorgingen probeerde moeder om vrij te komen en haar zoon zachter te laten doen. Moeder begon met hem te redeneren: “Van een kind wat zo van de ruimte houdt had ik wel meer geduld verwacht om naar de telescoop te gaan”. Redeneren hielp niet, zoals ze vaak bij kinderen, het werd eigenlijk alleen maar erger. Aaron schreeuwde: “Ik haat sterren! Ik wil weg gaan!”. Zijn moeder begon zich te irriteren en reageerde boos: “Houd op Aaron”. En al gauw: “Houd nu meteen op Aaron”. En uiteindelijk zei ze:”Wil je morgen nog een leuke dag hebben?”. Dat was genoeg voor Aaron. Hij begon te huilen en ze gingen naar huis. Een kind wat zo van de ruimte houdt had zijn kans gemist om ernaar te kijken.

Ouders schamen zich als hun kinderen zich zo onstuimig gedragen in het openbaar omdat onze maatschappij verwacht dat kinderen stil zijn en zich gedragen als volwassenen – een hoogst onrealistische en weinig zorgzame verwachting. Onrealistische verwachtingen leiden tot teleurstelling en frustratie voor de ouders en de kinderen. Net als volwassenen vinden kinderen het fijn als ze vriendelijk en met begrip en vertrouwen in hun goede bedoelingen worden behandeld. Geen één volwassene wil meewerken als hij wordt behandeld op een bedreigende en boze manier door een echtgenoot, collega of vriend. We voelen ons gekwetst en verontwaardigd en we hebben dan geen zin om mee te werken. We verzetten ons of we gaan op zoek naar vergelding. Waarom verwachten we dan goed gedrag van onze kinderen als we ze behandelen met boosheid, dreigementen en straf?

Het grootste mysterie van ouderschap is dat we vaak de gegrondheid van het gedrag van onze kinderen niet zien, terwijl het zo gemakkelijk is. Kinderen zijn mensen net als ons, die zich gedragen zoals ze behandelt worden, net als wij dat doen. We stoppen zelden om rekening te houden met het feit dat dit eigenlijk een onervaren mens is met echte gevoelens, dat zijn best doet onder de omstandigheden van waar hij op dat moment is. Wat zou hij meer kunnen doen? En waarom zou hij minder doen?

Alles wat een kind doet is logisch als je het vanuit hem bekijkt; er is een geldige reden voor alles wat een kind doet. Aaron was natuurlijk erg opgewonden over dit avontuur en als zijn gevoelens meer geaccepteerd en erkend waren zou het lange wachten minder stressvol zijn geweest.

Wat zou ik, als iemand die opkomt voor kinderen (in het engels child advocate), tegen Aaron’s moeder gezegd kunnen hebben? Ik zou Aaron’s gevoelens kunnen erkennen en een oplossing kunnen voorstellen aan zijn moeder. Tegen Aaron zou ik gezegd kunnen hebben: “Het is moeilijk om te wachten op iets waar je je zo op verheugt!”. En tegen zijn moeder zou ik gezegd kunnen hebben: “Weet je, vliegmaatschappijen weten hoe zoiets werkt, zij laten kinderen altijd als eerste aan boord gaan. Zal ik vragen of jullie vooraan in de rij mogen?”. Ik zou hulp kunnen aanbieden:”Het is moeilijk voor kinderen om in lange rijen te wachten. Wil je even gaan wandelen, dan houd ik jullie plekje bezet?”. Of ik zou haar aangemoedigd kunnen hebben: “Het is zo moeilijk om voor een kind geduldig en stil te zijn na een lange dag en dan ook nog wachten op zoiets leuks. Ik vind dat hij het echt goed doet!”. Ik zou al deze dingen gezegd kunnen hebben, als ik eraan gedacht had. Maar er is zo’n taboe om iemand hulp aan te bieden bij het opvoeden, dat we vaak niet zien hoe we iemand kunnen helpen.

Kinderen verdienen het dat we ons inzetten om van hen te houden en hen te begrijpen ten alle tijden, zelfs – en nou juist- als ze zich niet gedragen zoals wij dat zouden willen. Als we compassie en begrip kunnen tonen in die momenten dan leren we ze de meest essentiële dingen voor een gelukkig leven, door een voorbeeld te zijn: het vermogen om van anderen te houden zonder voorwaarden, de bereidheid om te helpen en om op alle momenten empathie te tonen, niet alleen op de momenten dat anderen het ons gemakkelijk maken. Als we dit onze kinderen kunnen leren geven we ze een cadeau van onschatbare waarde wat generaties mee zal gaan.

Rick Lahrson, directeur van het Portland, Oregon Kids Project, schreeft ooit:

“Kinderen misdragen zich als middel om te communiceren wanneer alle andere minderen gefaald hebben. Kinderen hebben de drang om van anderen te houden en om een bijdrage te leveren aan de mensen om hen heen. Het is tijd dat alle kinderen worden erkend als de mooie mensen die ze zijn en behandeld worden met de waardigheid en het respect dat elk mens verdient. Wij moeten kinderen op een nieuwe manier gaan bekijken.”

Meer over van Jan Hunt kun je lezen op The Natural Child Project. Daar staan verder heel veel artikelen over opvoeding en unschooling.

Deze periode heeft ons onwijs veel geleerd over Nigel en nog veel meer over onszelf. Het heeft weer  inzicht gebracht in een stukje angst waarvan we niet zagen dat we dat hadden.

Ik baal van de fouten die we hebben gemaakt en ik ben dankbaar voor de inzichten die het ons bracht. Daar kunnen en zijn we mee aan de slag!

“Raising our children, raises us”

Shannon Leone

Het is tijd dat alle kinderen worden erkend als de mooie mensen die ze zijn en behandeld worden met de waardigheid en het respect dat elk mens verdient.