Ik heb weer een artikel vertaald. Het artikel is van Naomi Aldort. Ik vind haar artikelen altijd zeer krachtig en ze omvatten meer dan je op het eerste oog zou zeggen. Geniet ervan en laat wat het voor jou betekend doorsijpelen!
Het orginele, engelse, artikel vind je op deze link.
Hoe kinderen manieren leren
Door Naomi Aldort
Afgelopen Kerst kwam onze zoon Yonatan terug van het theater en besprak met ons wat hij daar gezien had. Op weg van de zaal naar de lobby zag hij dat ouders hun kinderen vertelde dat ze de Kerstman om snoep moesten vragen met “alstublieft” en nadat ze het gekregen hadden “dank u wel” moesten zeggen. Yonatan ging naar de lobby en was verrast en verward. Hij zag dat de kinderen inderdaad ´alstublieft´ en “dank u wel” zeiden, maar dat de ouders langsliepen en gewoon het snoep pakten zonder iets te zeggen.
“De ouders van deze ouders moeten hen gezegd hebben om ‘alstublieft’ en ‘dank u wel’ te zeggen en toch lijkt het alsof ze het niet geleerd hebben” zei hij. “Denk je dat deze kinderen ook gaan stoppen met het zeggen van ‘dankjewel’ als ze volwassen zijn?”
Wat proberen we een kind te leren als we zeggen: “Zeg dank je wel tegen je vriend”? De meeste ouders geloven dat een kind dan zal leren om dankbaar te zijn en om dankbaarheid te uitten. Maar leren kinderen deze dingen door wat we tegen ze zeggen? Hoe voelde wij ons als kind toen er tegen ons gezegd werd om ‘dank je wel’ te zeggen? Wanneer hebben we echt een gevoel van dankbaarheid ontwikkeld? Heeft het zeggen van ‘dank je wel’ vóór je het echt zo voelt ons geleerd om dankbaar te zijn? Of hebben we dat later geleerd zonder al die instructies? Is het mogelijk dat sommigen zich niet goed voelen bij het bedanken van iemand of om te delen of excuses aan te bieden omdat we als kind het haatte om deze dingen te doen?
Misschien hebben we moeite met het hebben van vertrouwen. Is het mogelijk dat dankbaarheid nog niet gevoeld kan worden door een kind, althans niet op de manier dat volwassenen dat doen en uitten? Zou het kunnen dat als de behoeftes van een kind helemaal voldaan zijn, dankbaarheid zich vanzelf ontwikkeld? Misschien moeten we kinderen de kans geven om dankbaarheid, vrijgevigheid en vriendelijkheid te ervaren in plaats van het hen te leren.
vertrouwen in groei...
Wat leren ze van opdrachten krijgen
Als zeggen tegen het kind dat ze ‘dankjewel’ moet zeggen (of andere beleefde woorden en gedragingen) het kind niet leert om te voelen wat ze echt voelt en beleefd te zijn- wat is dan wel de les?
Een paar mogelijkheden:
1. het kind leert dat het goede manieren zijn om andere te vertellen wat te zeggen of te doen. De boodschap gaat praktisch verloren omdat het kind zich meer bewust is van het feit dat iemand tegen haar zegt wat te doen.
2. een wat minder duidelijke boodschap is: ‘ik kan mezelf niet vertrouwen om te weten wat ik moet zeggen of doen’: ik moet afhankelijk zijn volwassenen (autoriteit) en opdachten gehoorzamen (afhankelijkheid en volgzaam zijn)
3. Gerelateerd aan de vorige: ‘ik kan niet weten wat ik moet zeggen, ik ben niet goed genoeg’ (laag zelfvertrouwen en een gevoel van inadequaatheid en onvermogen)
4. Een zelfde gevoel van inadequaatheid kan voortkomen uit twijfelen aan zichzelf: ‘waarom heb ik niet het gevoel dat ik ´dankjewel´ wil zeggen, wat is mis met me?’
5. Een kind leert om nep te zijn en simpelweg te liegen: ‘ik voel eigenlijk niks ervoor om dit te zeggen (delen, doen…), ik vermoed dat ik moet liegen, doen alsof of een toneelstukje spelen dat niet mijn ware gevoelens weergeeft’
6. Het kind gaat het haten om te delen of om ‘alstublieft’ en ‘dank u wel’ te zeggen omdat zijn herinnering aan het doen van die zaken een is van wrok, overheerst worden en niet echt zijn. Door het doen van iets wat hij niet wil gaat hij om het uitten van dankbaarheid (delen, etc…) haten en zal de natuurlijke ontwikkeling van manieren vertraagd worden.
Een etiquette die we snel willen aanleren is om op een (respectloze) vraag van volwassenen te reageren over zijn naam en leeftijd: “ vertel de mevrouw eens hoe oud je bent, Johnny”, is een opdracht die we geven als we ons opgelaten voelen doordat ons kind niet reageert. Eén van mijn 3 kinderen reageerde nooit op het ondervragen van volwassenen tot hij over de 7 was. In elk van die situaties stond ik aan zijn kant om zijn behoeftes te verdedigen. Ik zei dan tegen de vrager: “het lijkt erop dat hij niet met je wilt praten” en dan lachte ik en zei:”ik kan wel met je praten, als je wilt”. In latere jaren kwam ik erachter, door te vragen, dat Lennon geïnteresseerd raakte in het delen van informatie, maar hij wilde dat ik voor hem sprak. Ik begon toen anders met die situaties om te gaan. Ik vroeg dan aan Lennon: “wil je dat ik Earl vertel over jou?”. Soms wilde hij dat wel en soms niet en ik respecteerde simpelweg zijn wens. Lennon voelt zich nu gemakkelijk en verzekerd genoeg om te reageren op de meeste mensen of -heel zeldzaam nu- te zeggen dat hij niet wilt praten. Zijn keuzes zijn duidelijk gerelateerd aan de persoon´s authenticiteit. Hij is allergisch voor nep-praat.
Als moeder heb ik ontdekt dat de manieren van mijn kinderen niet gaan om indruk te maken op anderen. Mijn kind verdient het volle respect om bewust, verzekerd zijn manieren te verkrijgen. Het is niet gemakkelijk om je comfortabel te voelen als je kind niet voldoet aan de eisen van de maatschappij – maar weten dat precies deze eisen niet bij het kind passen, helpen mij om te herinneren voor wie´s welzijn ik sta. Misschien zijn we nog steeds afhankelijk van andermans goedkeuring, net als in onze jeugd, wanneer we gezegd werden om dankjewel te zeggen en het gewoon deden om onze ouders te pleasen. We moeten ons eigen eigenwaarde opbouwen zodat we minder afhankelijk zijn van goedkeuring over onze kinderen en daarmee het vergroten van onze eigenwaarde.
Het maken van goede indrukken op onze vrienden, familie of vreemden wordt duidelijk onbelangrijk naast het belang van mijn kind. Toch kan ik nog steeds indruk maken op deze vrienden en familieleden. Waar ik indruk mee maak is niet met mijn gehoorzaamheid aan hun standaard of met het gedrag van mijn kinderen. In plaats daarvan zal ik mijn respect voor mijn kind laten zien, mijn kracht voor het volgen van mijn hart en de behoeftes van mijn kind.
Hoe leren ze wél manieren?
Hoe leert een kind dan sociale manieren? Kunnen we een kind vertrouwen om te ontwikkelen en volwassen worden in haar eigen tijd, net zoals we haar vertrouwde met het leren lopen en praten? Vanwaar de haast om kinderen te hebben als volwassenen nog voor ze volwassen zijn?
Als kinderen liefdevol en met respect behandeld worden leren ze manieren vanzelf simpelweg omdat ze gelukkig leven in deze maatschappij. We kunnen ons verzekeren van deze ontwikkeling door de volgende drie benaderingen:
1. om een kind dankbaarheid ´te leren´ kun je je eigen dankbaarheid uitten voor haar bijdragen in jouw leven: “het is voor heerlijk om deze middag met jou te delen”. De manier waarop je je kind behandeld leert haar hoe ze is. Een kind vertellen wat ze moet zeggen is respectloos. Het zijn niet de manier die je haar leren wilt. Haar bedanken voor haar hulp en aardig en vrijgevig zijn tegenover haar zijn jouw leermanieren.
2. we kunnen voorbeelden geven door onze interacties met anderen en het uitten van dankbaarheid, delen, en anderen aardig behandelen. Onze kinderen leren wat ze zien, horen en ervaren om hen heen.
3. om op een fijne wijze manieren te leren en om te genieten van het zijn op een fijne manier, is het belangrijk om jou te zien genieten van jezelf tijdens deze uitingen. Ze moet zien dat je echt bent, authentiek en helemaal aanwezig als je je dankbaarheid uit en mensen vriendelijk behandeld..
4. We kunnen volop vrijheid en kansen bieden voor het uitten van pijnlijke gevoelens. Kinderen, net als volwassenen, kunnen het beste vriendelijke en gevende gevoelens ervaren als ze niet van streek zijn. Als een kind mij verteld “ik haat mijn zus”, dan valideer ik zijn gevoelens en accepteer ik zijn emotioneel uiting – alleen op die manier kan hij vrij zijn om van zijn zus te houden. Als pijnlijke en boze gevoelens verdoofd zijn gaan de liefdevolle gevoelens net zo verdoofd raken. Het een alles-of-niets-deal
Ik vind dankbaarheid een geweldig gereedschap voor positief bewustzijn en het hart van goede manieren. We kunnen het de hele dag laten zien. Ik zeg vaak dingen als: ik ben zo blij met dit geweldige huis. Ik houd van onze buurt. We hebben zo een geluk om hier te wonen. Ik ben zo dankbaar dat Bach is geboren voor mij zodat ik van zijn muziek kan houden. Ik ben zo verwonderd en dankbaar dat ik leef… ogen heb, oren… en ga zo maar door. Dankbaar, gevoelig en aardig zijn is geen les- maar een uiting.
Kinderen worden wat ze uit hun omgeving opnemen. Ben wat jij wil dat ze worden, en behandel ze zoals jij hoopt dat ze bij anderen zijn.
Wat we misschien moeten doen is onze eigen manieren ontwikkelen in respect tegenover onze kinderen. Het is niet makkelijk, maar erg simpel: Kinderen ontwikkelen volwassen manieren als ze volwassen zijn.
Natuurlijk is het stom om een kind te gebieden dankjewel te zeggen wanneer hij iets ontvangt of dergelijke.
Als ouder moet je jouw kind leren dankbaar te zijn wanneer het kind zelf vindt dat het dankbaar moet zijn. Je moet het kind uitleggen dat hij dankjewel moet zeggen wanneer hij vindt dat hij zijn dankbaarheid moet uiten tegenover die persoon. Zo leer je kinderen attitude die ook blijvend zijn. Kinderen nemen heel veel over van ouders maar op een bepaald moment gaan zij hun eigen weg gaan en zullen zij zich willen afzetten tegenover hun ouders maar wanneer de attitude van dankbaar op een goede manier ontwikkeld is dan zal het kind deze attitude ook blijven voort zetten.
Ik vraag me altijd af hoe ik het zou vinden als er zo tegen mij gesproken wordt…..zo onderdanig en neerbuigend……
Die onderdanigheid zie ik niet graag in mijn kinderen,en ik leef deze dan ook niet voor.
Dank je wel zeggen is iets wat je ze voorleeft.
Toen ze nog erg klein waren zei ik het gewoon voor ze.
Nu zeggen ze het al jaren zelf.
gr~ Bianca~
Dankbaarheid is een groot goed en inderdaad alleen als het authentiek geuit wordt.
Je hebt wel kans dat je kind jou met andere mensen in de maatschappij gaat vergelijken, wat heel natuurlijk is, en jou uitzonderlijk en vreemd in je reacties kan vinden en zelfs daarom niet authentiek. Je zegt tenslotte zelf dat je dankbaarheid een uitstekend “gereedschap” vindt. In hoeverre is het dan nog authentiek/geloofwaardig/betrouwbaar?
Hey Joannie,
Omdat mensen, de maatschappij, op een bepaalde manier reageren, wil dat dan zeggen dat ik dat ook maar moet doen? Ik geloof van niet. Ik geloof dat ik mijn kind iets anders kan laten zien. In de tekst, die door Naomi Aldort is geschreven en door mij vertaald, staan manieren om op een andere manier met kinderen om te gaan. Vele van deze manieren zijn ongewoon voor ons omdat we op een bepaalde ´manier´ (heb je het woord weer!) zijn opgevoed. Om dat te veranderen moet je andere manieren leren om er mee om te gaan. Wellicht dat ze in het begin niet authentiek zijn, maar dat kunnen ze wel worden. Ik persoonlijk sta er helemaal achter, ik zou namelijk nooit Nigel willen ´commanderen´ wat hij moet zeggen en doen, wat niet wil zeggen dat het altijd makkelijk is. Dus Nigel dingen opdragen is niet authentiek, ik wil zo nl niet met mijn kind omgaan. Maar de andere manier van omgaan is mij ook nog niet authentiek. Niet omdat ik zo niet met Nigel om wil gaan maar omdat ik triggers heb vanuit het verleden. Mijn opvoeding en alles wat ik tot nu toe heb mee gemaakt heeft namelijk een indruk op mij gemaakt. Ik wil wat dit betreft iets veranderen en moet er dus iets voor doen. En ik geloof zeker dat dat kan, mits je je bewust bent van wat je doet. Dat vergt eerlijkheid en wil.
Het meest perfect zou natuurlijk zijn als ik al deze dingen al wist voor Nigel bij ons kwam en dus van te voren dingen had kunnen veranderen. Maar helaas en gelukkig is dat niet zo. Ik zie onszelf samen groeien en ik had dit nooit kunnen doen zonder Nigel, simpelweg omdat ik door Nigel in situaties kom die dingen bij mij aan het licht brengen. Zoals omgaan met andere mensen.
Liefs, Tracy