Gister heb ik mijn echo gehad en er was niks meer te zien. Mijn baarmoeder was helemaal leeg… Zo voel ik me nu ook eigenlijk ook wel.
Iemand zei het “mooi”: tussen hoop en vrees, ja zo voelde ik me de afgelopen 3 weken. Het wachten was killing…
Uhm… wat een rare avond. Weet je, het klinkt misschien heel raar, maar ik ben ook wel opgelucht dat ik nu iets weet. Onzekerheid is echt niks voor mij (nou ja, voor wie wel?). Maar ik werd met alles zo heen en weer geslingerd in mijn gevoel en denken. Ik hoorde heel veel positieve verhalen en daar wil je je met man en macht aan vasthouden… en dan had ik mijn eigen gevoel nog, wat naar positief neigde omdat ik nog steeds zwangerschapsverschijnselen voelde, maar meer nog omdat het kindje zo enorm gewenst is.
Vanavond hebben Jay en ik lang gepraat en gehuild en dat was fijn. Er was al veel uitgegaan de afgelopen weken. Man man, wat is wachten dan killing zeg…
Ik denk dat het wel heel vroeg mis is gegaan, gewoon omdat ik geen pijn heb gehad, geen stolsels. Ik voelde me ook anders als bij Nigel. Nou snap ik dat elke zwangerschap anders is, maar ook emotioneel voelde ik me anders. Met Nigel’s zwangerschap had ik meteen een klik, een weten… Met deze zwangerschap voelde ik me meteen ongerust. Heb 3 testen gedaan. En nog was het anders… Met Nigel’s zwangerschap was er gewoon meteen iets, en dat voelde ik nu niet. Ik heb me ook afgevraagd wat er mis was met me, want dit is toch ook zooooo intens welkom en zoooo gewenst. Maar misschien had het hiermee te maken? Ik weet het niet.
De vk had eerst een uitwendige echo geprobeerd, maar daar kreeg ze niks mee en ze probeerde toen een inwendige… pfff… wat duurt dat dan lang, ze was maar aan het zoeken en aan het zoeken… Mij zeggen die beelden allemaal niks, maar ik wist ook wel dat dit niet goed was. Ze adviseerde me om wel nog eens een test te doen om dat ik kort geleden nog gespannen borsten had. Als die wel positief zou zijn, dan zouden we naar de gyn moeten… Die lieve Jay is er meteen een gaan halen. Die was ook negatief…
