Althans, bij mij gaan die twee dingen niet samen…
Jeetje zeg, gister nog een mooi bericht over mijn zwangerschap gepost en enkele momenten later sloeg bij mij de onzekerheid toe.
Ik kreeg krampachtige gevoelens met als gevolg dat ik constant naar de wc ging om te checken of alles nog in orde was. Ik voelde me ineens zo intens verdrietig. Ik wil helemaal niet dat het mis gaat (understatement of the year).
Pfff, toen ik ook nog bruin/roze waas over mijn afscheiding zag (sorry you guys) was het helemaal kassa! En vergeet niet, er liep ook nog een bijna-4-jarige rond die alle tollen 100x liet zien. Dus echt voelen hoe ik me voelde ging niet.
Ik hoor het universum nu gewoon lachen: “hahaha, jij dacht dat je in het NU kon zijn? Even een wake-up call!”.
Nou, als puntje bij een belangrijk paaltje komt lukt het me inderdaad niet om in het NU te zijn. Om alle uitkomsten te accepteren. Om me over te geven aan het leven. Ik voel flinke weerstand tegen het mogelijke verlies van het vruchtje…
Nigel en ik zijn lekker vroeg naar bed gegaan om te knuffelen en toen Nigel sliep ben ik blijven liggen. Ik heb geprobeerd te voelen zonder kakelende overtuigingen en angsten. Moeilijk!!! Maar ik voelde zowaar even een moment van rust en vertrouwen. En bovenal Liefde.
Daarna ben ik gaan slapen… dat het maar gauw morgen is.
En nu is het morgen. Ik voel me nog steeds raar. Ik heb nu echt bloedverlies en voel verder niks. Op internet word ik niet veel wijzer… Het kan werkelijkwaar alles betekenen. Er zit dus niet anders op dan me overgeven aan het moment… met alle verslindende emoties erbij…
Bedankt voor al jullie lieve woorden gister. Ik houd jullie op de hoogte…
Liefs, Tracy
Lieve Tracy,
Wat moet je je ontzettend rot voelen. Ik denk aan je en ik hoop dat je snel zekerheid hebt.
En als ik iets voor je kan doen, laat het me weten.
Hele dikke knuffel, Hilde