Some Cool Stuff!!!!

Bellenblaas is COOL!!!

De dierentuin is COOL!!!

de vogelshow is spannend!

Foto´s maken is COOL!!!

Made by Nigel

Oops, I did it again!

Het is weer gebeurd. Het was weer zo ver!

Zo, eens in de zoveel tijd overkomt mij/ons dit.

En ineens voel je de groter wordende weerstand die zich opbouwt en tot een climax zal komen.

Weet je, in het begin heb je het niet zo door. Sterker nog, je voelt je gesterkt om nog harder door te gaan met waar je al mee bezig was.

En daar… heel plotseling (en voor je gevoel rijkelijk te laat) zie je het licht:

Je hebt je kind veel te hoog in geschat!

Met allerlei gevolgen van dien…

Yep, dit was de afgelopen tijd bij ons het geval. Het sloop erin en meegenomen door onze ego en het bijbehorende onbegrip hadden wij het gevoel opvoedtouwtjes te moeten opwerpen en met tijden strakker aan te trekken. De weerstand hiertegen was er natuurlijk in het begin al, maar die zagen of voelden we niet. In plaats van naar ons gevoel te luisteren gingen we mee met onze bange gedachten/overtuigingen dat we iets moesten doen anders zou Nigel’s gedrag uit de hand lopen.

Oh boy, was I wrong.

Dit zorgde voor een afstand tussen ons, maar wat we nou juist nodig hadden was meer liefde.

Maar nee, we gooiden verschillende tactieken in de strijd in de hoop dat Nigel er iets van zou leren:

• als Nigel niet luisterde, gingen we dreigen. We hoopten hiermee dat Nigel zou leren dat hij eerst zijn shake op moest drinken en moest ophouden met zeuren én daarna pas chips mocht. Anders gooiden we de chips weg!! Hierbij vertelden we natuurlijk wel hoe belangrijk het was om niet alleen maar chips te eten, maar ook andere dingen. Die laatste boodschap kwam natuurlijk allang niet meer aan. En in plaats van te stoppen met zeuren ging Nigel nóg meer zeuren. En worst of all: Nigel leerde dat dreigen oké is als je iets van een ander wil bereiken…
• Verder gingen we boos doen. We vertelden hem wat we allemaal niet leuk vonden aan wat hij deed (zeuren en dwingen). We hoopten dat Nigel zou leren dat we zijn gedrag niet leuk vonden en dat hij dat dan niet meer zou doen. Maar waarschijnlijk heeft Nigel ervan geleerd dat er dingen zijn die we niet leuk aan hem vinden en daarmee zijn gevoel voor onvoorwaardelijke liefde aangetast.

Wat zou ik liever gedaan hebben?

• Ik zou liever zijn gevoelens hebben erkend ipv te dreigen met het weggooien van zijn chips.
• Ik had liever niet al die voorwaarden gesteld. Nigel heeft voorheen laten zien dat hij snoepen goed afwisselt met gezonde dingen.
• En ik zou al helemaal niet telkens al die slechte dingen willen benadrukken (je zeurt, je dwingt, het is irritant). Diep van binnen vind ik Nigel namelijk de leukste persoon die bestaat!

Maar wat is er gebeurd? Waarom deed ik zo op de eerste plaats. Ik denk angst. Nigel is namelijk altijd een positief persoon geweest. Maar door dingen die hij op tv had gezien en om zich heen heeft gehoord begin hij ineens alles stom te noemen en stommerik te roepen. Ik merkte dat ik daar geen vat op had. Mijn uitleg over het feit dat als je iets niet leuk vind, of iets gaat niet zoals jij het wilt, het niet stom maakt. Ik geloof namelijk in ‘Everything is in the eye of the beholder’. Enfin ik wilde Nigel over mijn holistische visie vertellen en dat gaat gewoon niet, die moet je voordoen en laten voelen! Dat frustreerde me enorm en ik voelde angst om Nigel te verliezen aan ‘de grillen’ van de maatschappij.

Achteraf had ik beter uit liefde kunnen handelen. Nigel laten zien dat ik altijd van hem houd en hem begrijp en misschien hadden we een oplossing kunnen zoeken.

WEES DE VERANDERING DIE JE IN DE WERELD WILT ZIEN.

Mahathma Gandhi

Door deze moeilijke tijd ben ik weer veel gaan lezen over opvoeden en unschooling en ik vond een mooi stukje wat me sterkte in het ‘licht’ dat ik zag. Hieronder een vertaling van Jan Hunt. Haar artikel is in het engels te lezen op The Natual Child Project.

Een nieuwe manier om kinderen te bekijken.

Het was 10 uur ’s avonds. Kleine Aaron, rond 5 jaar, stond voor me in de lange rij van mensen die door de telescoop van het Natuur Centrum wilden kijken. Het deed me goed te zien dat Aaron vastgehouden werd door zijn moeder en dat ze samen lachten om iets wat hij zei. Maar al gauw werd Aaron onrustig, net als alle kinderen zouden worden als ze zo laat in een lange rij moesten wachten en ook nog eens stil moesten zijn.

Bij de eerste tekenen van ongeduld zei zijn moeder vriendelijk: “de telescoop loopt niet weg, jij krijgt ook een kans om er doorheen te kijken”. Maar ze vergat om zijn gevoelens te erkennen. Ze zei niet: “Het is moeilijk he, om op iets te wachten waar je je al zo lang op verheugd?”. Aaron begon met zijn moeders’ neus te spelen, hij draaide hem alle kanten op en begon een soort ufo-geluiden te maken. Terwijl de neus-aanvallen en geluidseffecten doorgingen probeerde moeder om vrij te komen en haar zoon zachter te laten doen. Moeder begon met hem te redeneren: “Van een kind wat zo van de ruimte houdt had ik wel meer geduld verwacht om naar de telescoop te gaan”. Redeneren hielp niet, zoals ze vaak bij kinderen, het werd eigenlijk alleen maar erger. Aaron schreeuwde: “Ik haat sterren! Ik wil weg gaan!”. Zijn moeder begon zich te irriteren en reageerde boos: “Houd op Aaron”. En al gauw: “Houd nu meteen op Aaron”. En uiteindelijk zei ze:”Wil je morgen nog een leuke dag hebben?”. Dat was genoeg voor Aaron. Hij begon te huilen en ze gingen naar huis. Een kind wat zo van de ruimte houdt had zijn kans gemist om ernaar te kijken.

Ouders schamen zich als hun kinderen zich zo onstuimig gedragen in het openbaar omdat onze maatschappij verwacht dat kinderen stil zijn en zich gedragen als volwassenen – een hoogst onrealistische en weinig zorgzame verwachting. Onrealistische verwachtingen leiden tot teleurstelling en frustratie voor de ouders en de kinderen. Net als volwassenen vinden kinderen het fijn als ze vriendelijk en met begrip en vertrouwen in hun goede bedoelingen worden behandeld. Geen één volwassene wil meewerken als hij wordt behandeld op een bedreigende en boze manier door een echtgenoot, collega of vriend. We voelen ons gekwetst en verontwaardigd en we hebben dan geen zin om mee te werken. We verzetten ons of we gaan op zoek naar vergelding. Waarom verwachten we dan goed gedrag van onze kinderen als we ze behandelen met boosheid, dreigementen en straf?

Het grootste mysterie van ouderschap is dat we vaak de gegrondheid van het gedrag van onze kinderen niet zien, terwijl het zo gemakkelijk is. Kinderen zijn mensen net als ons, die zich gedragen zoals ze behandelt worden, net als wij dat doen. We stoppen zelden om rekening te houden met het feit dat dit eigenlijk een onervaren mens is met echte gevoelens, dat zijn best doet onder de omstandigheden van waar hij op dat moment is. Wat zou hij meer kunnen doen? En waarom zou hij minder doen?

Alles wat een kind doet is logisch als je het vanuit hem bekijkt; er is een geldige reden voor alles wat een kind doet. Aaron was natuurlijk erg opgewonden over dit avontuur en als zijn gevoelens meer geaccepteerd en erkend waren zou het lange wachten minder stressvol zijn geweest.

Wat zou ik, als iemand die opkomt voor kinderen (in het engels child advocate), tegen Aaron’s moeder gezegd kunnen hebben? Ik zou Aaron’s gevoelens kunnen erkennen en een oplossing kunnen voorstellen aan zijn moeder. Tegen Aaron zou ik gezegd kunnen hebben: “Het is moeilijk om te wachten op iets waar je je zo op verheugt!”. En tegen zijn moeder zou ik gezegd kunnen hebben: “Weet je, vliegmaatschappijen weten hoe zoiets werkt, zij laten kinderen altijd als eerste aan boord gaan. Zal ik vragen of jullie vooraan in de rij mogen?”. Ik zou hulp kunnen aanbieden:”Het is moeilijk voor kinderen om in lange rijen te wachten. Wil je even gaan wandelen, dan houd ik jullie plekje bezet?”. Of ik zou haar aangemoedigd kunnen hebben: “Het is zo moeilijk om voor een kind geduldig en stil te zijn na een lange dag en dan ook nog wachten op zoiets leuks. Ik vind dat hij het echt goed doet!”. Ik zou al deze dingen gezegd kunnen hebben, als ik eraan gedacht had. Maar er is zo’n taboe om iemand hulp aan te bieden bij het opvoeden, dat we vaak niet zien hoe we iemand kunnen helpen.

Kinderen verdienen het dat we ons inzetten om van hen te houden en hen te begrijpen ten alle tijden, zelfs – en nou juist- als ze zich niet gedragen zoals wij dat zouden willen. Als we compassie en begrip kunnen tonen in die momenten dan leren we ze de meest essentiële dingen voor een gelukkig leven, door een voorbeeld te zijn: het vermogen om van anderen te houden zonder voorwaarden, de bereidheid om te helpen en om op alle momenten empathie te tonen, niet alleen op de momenten dat anderen het ons gemakkelijk maken. Als we dit onze kinderen kunnen leren geven we ze een cadeau van onschatbare waarde wat generaties mee zal gaan.

Rick Lahrson, directeur van het Portland, Oregon Kids Project, schreeft ooit:

“Kinderen misdragen zich als middel om te communiceren wanneer alle andere minderen gefaald hebben. Kinderen hebben de drang om van anderen te houden en om een bijdrage te leveren aan de mensen om hen heen. Het is tijd dat alle kinderen worden erkend als de mooie mensen die ze zijn en behandeld worden met de waardigheid en het respect dat elk mens verdient. Wij moeten kinderen op een nieuwe manier gaan bekijken.”

Meer over van Jan Hunt kun je lezen op The Natural Child Project. Daar staan verder heel veel artikelen over opvoeding en unschooling.

Deze periode heeft ons onwijs veel geleerd over Nigel en nog veel meer over onszelf. Het heeft weer  inzicht gebracht in een stukje angst waarvan we niet zagen dat we dat hadden.

Ik baal van de fouten die we hebben gemaakt en ik ben dankbaar voor de inzichten die het ons bracht. Daar kunnen en zijn we mee aan de slag!

“Raising our children, raises us”

Shannon Leone

Het is tijd dat alle kinderen worden erkend als de mooie mensen die ze zijn en behandeld worden met de waardigheid en het respect dat elk mens verdient.

Een vertaald artikel van Naomi Aldort!

Ik heb weer een artikel vertaald. Het artikel is van Naomi Aldort. Ik vind haar artikelen altijd zeer krachtig en ze omvatten meer dan je op het eerste oog zou zeggen. Geniet ervan en laat wat het voor jou betekend doorsijpelen!

Het orginele, engelse, artikel vind je op deze link.

Hoe kinderen manieren leren

Door Naomi Aldort

Afgelopen Kerst kwam onze zoon Yonatan terug van het theater en besprak met ons wat hij daar gezien had. Op weg van de zaal naar de lobby zag hij dat ouders hun kinderen vertelde dat ze de Kerstman om snoep moesten vragen met “alstublieft” en nadat ze het gekregen hadden “dank u wel” moesten zeggen. Yonatan ging naar de lobby en was verrast en verward. Hij zag dat de kinderen inderdaad ´alstublieft´ en “dank u wel” zeiden, maar dat de ouders langsliepen en gewoon het snoep pakten zonder iets te zeggen.

“De ouders van deze ouders moeten hen gezegd hebben om ‘alstublieft’ en ‘dank u wel’ te zeggen en toch lijkt het alsof ze het niet geleerd hebben” zei hij. “Denk je dat deze kinderen ook gaan stoppen met het zeggen van ‘dankjewel’ als ze volwassen zijn?”

Wat proberen we een kind te leren als we zeggen: “Zeg dank je wel tegen je vriend”? De meeste ouders geloven dat een kind dan zal leren om dankbaar te zijn en om dankbaarheid te uitten. Maar leren kinderen deze dingen door wat we tegen ze zeggen? Hoe voelde wij ons als kind toen er tegen ons gezegd werd om ‘dank je wel’ te zeggen? Wanneer hebben we echt een gevoel van dankbaarheid ontwikkeld? Heeft het zeggen van ‘dank je wel’ vóór je het echt zo voelt ons geleerd om dankbaar te zijn? Of hebben we dat later geleerd zonder al die instructies? Is het mogelijk dat sommigen zich niet goed voelen bij het bedanken van iemand of om te delen of excuses aan te bieden omdat we als kind het haatte om deze dingen te doen?

Misschien hebben we moeite met het hebben van vertrouwen. Is het mogelijk dat dankbaarheid nog niet gevoeld kan worden door een kind, althans niet op de manier dat volwassenen dat doen en uitten? Zou het kunnen dat als de behoeftes van een kind helemaal voldaan zijn, dankbaarheid zich vanzelf ontwikkeld? Misschien moeten we kinderen de kans geven om dankbaarheid, vrijgevigheid en vriendelijkheid te ervaren in plaats van het hen te leren.

vertrouwen in groei...

Wat leren ze van opdrachten krijgen

Als zeggen tegen het kind dat ze ‘dankjewel’ moet zeggen (of andere beleefde woorden en gedragingen) het kind niet leert om te voelen wat ze echt voelt en beleefd te zijn- wat is dan wel de les?
Een paar mogelijkheden:

1. het kind leert dat het goede manieren zijn om andere te vertellen wat te zeggen of te doen. De boodschap gaat praktisch verloren omdat het kind zich meer bewust is van het feit dat iemand tegen haar zegt wat te doen.

2. een wat minder duidelijke boodschap is: ‘ik kan mezelf niet vertrouwen om te weten wat ik moet zeggen of doen’: ik moet afhankelijk zijn volwassenen (autoriteit) en opdachten gehoorzamen (afhankelijkheid en volgzaam zijn)

3. Gerelateerd aan de vorige: ‘ik kan niet weten wat ik moet zeggen, ik ben niet goed genoeg’ (laag zelfvertrouwen en een gevoel van inadequaatheid en onvermogen)

4. Een zelfde gevoel van inadequaatheid kan voortkomen uit twijfelen aan zichzelf: ‘waarom heb ik niet het gevoel dat ik ´dankjewel´ wil zeggen, wat is mis met me?’

5. Een kind leert om nep te zijn en simpelweg te liegen: ‘ik voel eigenlijk niks ervoor om dit te zeggen (delen, doen…), ik vermoed dat ik moet liegen, doen alsof of een toneelstukje spelen dat niet mijn ware gevoelens weergeeft’

6. Het kind gaat het haten om te delen of om ‘alstublieft’ en ‘dank u wel’ te zeggen omdat zijn herinnering aan het doen van die zaken een is van wrok, overheerst worden en niet echt zijn. Door het doen van iets wat hij niet wil gaat hij om het uitten van dankbaarheid (delen, etc…) haten en zal de natuurlijke ontwikkeling van manieren vertraagd worden.

Een etiquette die we snel willen aanleren is om op een (respectloze) vraag van volwassenen te reageren over zijn naam en leeftijd: “ vertel de mevrouw eens hoe oud je bent, Johnny”, is een opdracht die we geven als we ons opgelaten voelen doordat ons kind niet reageert. Eén van mijn 3 kinderen reageerde nooit op het ondervragen van volwassenen tot hij over de 7 was. In elk van die situaties stond ik aan zijn kant om zijn behoeftes te verdedigen. Ik zei dan tegen de vrager: “het lijkt erop dat hij niet met je wilt praten” en dan lachte ik en zei:”ik kan wel met je praten, als je wilt”. In latere jaren kwam ik erachter, door te vragen, dat Lennon geïnteresseerd raakte in het delen van informatie, maar hij wilde dat ik voor hem sprak. Ik begon toen anders met die situaties om te gaan. Ik vroeg dan aan Lennon: “wil je dat ik Earl vertel over jou?”. Soms wilde hij dat wel en soms niet en ik respecteerde simpelweg zijn wens. Lennon voelt zich nu gemakkelijk en verzekerd genoeg om te reageren op de meeste mensen of -heel zeldzaam nu- te zeggen dat hij niet wilt praten. Zijn keuzes zijn duidelijk gerelateerd aan de persoon´s authenticiteit. Hij is allergisch voor nep-praat.

Als moeder heb ik ontdekt dat de manieren van mijn kinderen niet gaan om indruk te maken op anderen. Mijn kind verdient het volle respect om bewust, verzekerd zijn manieren te verkrijgen. Het is niet gemakkelijk om je comfortabel te voelen als je kind niet voldoet aan de eisen van de maatschappij – maar weten dat precies deze eisen niet bij het kind passen, helpen mij om te  herinneren voor wie´s welzijn ik sta. Misschien zijn we nog steeds afhankelijk van andermans goedkeuring, net als in onze jeugd, wanneer we gezegd werden om dankjewel te zeggen en het gewoon deden om onze ouders te pleasen. We moeten ons eigen eigenwaarde opbouwen zodat we minder afhankelijk zijn van goedkeuring over onze kinderen en daarmee het vergroten van onze eigenwaarde.

Het maken van goede indrukken op onze vrienden, familie of vreemden wordt duidelijk onbelangrijk naast het belang van mijn kind. Toch kan ik nog steeds indruk maken op deze vrienden en familieleden. Waar ik indruk mee maak is niet met mijn gehoorzaamheid aan hun standaard of met het gedrag van mijn kinderen. In plaats daarvan zal ik mijn respect voor mijn kind laten zien, mijn kracht voor het volgen van mijn hart en de behoeftes van mijn kind.

Hoe leren ze wél manieren?

Hoe leert een kind dan sociale manieren? Kunnen we een kind vertrouwen om te ontwikkelen en volwassen worden in haar eigen tijd, net zoals we haar vertrouwde met het leren lopen en praten? Vanwaar de haast om kinderen te hebben als volwassenen nog voor ze volwassen zijn?

Als kinderen liefdevol en met respect behandeld worden leren ze manieren vanzelf simpelweg omdat ze gelukkig leven in deze maatschappij. We kunnen ons verzekeren van deze ontwikkeling door de volgende drie benaderingen:

1. om een kind dankbaarheid ´te leren´ kun je je eigen dankbaarheid uitten voor haar bijdragen in jouw leven: “het is voor heerlijk om deze middag met jou te delen”. De manier waarop je je kind behandeld leert haar hoe ze is. Een kind vertellen wat ze moet zeggen is respectloos. Het zijn niet de manier die je haar leren wilt. Haar bedanken voor haar hulp en aardig en vrijgevig zijn tegenover haar zijn jouw leermanieren.

2. we kunnen voorbeelden geven door onze interacties met anderen en het uitten van dankbaarheid, delen, en anderen aardig behandelen. Onze kinderen leren wat ze zien, horen en ervaren om hen heen.

3. om op een fijne wijze manieren te leren en om te genieten van het zijn op een fijne manier, is het belangrijk om jou te zien genieten van jezelf tijdens deze uitingen. Ze moet zien dat je echt bent, authentiek en helemaal aanwezig als je je dankbaarheid uit en mensen vriendelijk behandeld..

4. We kunnen volop vrijheid en kansen bieden voor het uitten van pijnlijke gevoelens. Kinderen, net als volwassenen, kunnen het beste vriendelijke en gevende gevoelens ervaren als ze niet van streek zijn. Als een kind mij verteld “ik haat mijn zus”, dan valideer ik zijn gevoelens en accepteer ik zijn emotioneel uiting – alleen op die manier kan hij vrij zijn om van zijn zus te houden. Als pijnlijke en boze gevoelens verdoofd zijn gaan de liefdevolle gevoelens net zo verdoofd raken. Het een alles-of-niets-deal

Ik vind dankbaarheid een geweldig gereedschap voor positief bewustzijn en het hart van goede manieren. We kunnen het de hele dag laten zien. Ik zeg vaak dingen als: ik ben zo blij met dit geweldige huis. Ik houd van onze buurt. We hebben zo een geluk om hier te wonen. Ik ben zo dankbaar dat Bach is geboren voor mij zodat ik van zijn muziek kan houden. Ik ben zo verwonderd en dankbaar dat ik leef… ogen heb, oren… en ga zo maar door.  Dankbaar, gevoelig en aardig zijn is geen les- maar een uiting.

Kinderen worden wat ze uit hun omgeving opnemen. Ben wat jij wil dat ze worden, en behandel ze zoals jij hoopt dat ze bij anderen zijn.
Wat we misschien moeten doen is onze eigen manieren ontwikkelen in respect tegenover onze kinderen. Het is niet makkelijk, maar erg simpel: Kinderen ontwikkelen volwassen manieren als ze volwassen zijn.

©Copyright Naomi Aldort
This article has been adapted from Naomi’s forthcoming book, Raising Our Children, Raising Ourselves.

cool filmpje!!!!

Wauw, ik vond dit een mooie uitleg!!!

Het filmpje is van Shannon Leone. Op haar YouTube-kanaal zijn nog meer filmpjes te zien!!!

Clutter!!!

Ha, CLUTTER, is het niet een prachtig woord? CLUTTER… ja, een heerlijk woord.

Jay kwam voor het eerst ermee aanzetten: een artikel over CLUTTER. Ik zag het woord ‘clutter’ staan en ik dacht: wat is dit nou weer?

Maar goed, Jay komt meestal met erg goeie ideeën, dus ik gaf het een kans. Al gauw kwam ik erachter wat clutter is en vooral ook dat ik er erg veel van heb!

Clutter kan in je huis zitten, in je gedachten, in je lichaam, op je werk, op straat en op tv (vooral op tv! BEWARE!).

CLUTTER = ROMMEL

Om erachter te komen of iets clutter is kun je je het volgende afvragen:

- houd ik ervan?

- gebruik ik het?

Geef je op geen één van die twee een positief antwoord: weg ermee!! Rigoreus.

Maar pas op voor de valkuilen!!! Valkuilen? Zijn die er ook al? JA!

Want in gedachten ga je denken:

- ja maar, ik heb dat van … gekregen en kan het niet maken om het weg te gooien

- ja maar, misschien gebruik ik het oooooooit nog

- ja maar, het heeft zooo veel geld gekost

- ja maar, ….. (vul zelf maar in)

Die ‘ja maars’ zijn niet alleen ‘ja maars’ tegen het wegdoen van clutter, maar ook tegen het aangaan van wat wél positief is in je leven! Clutter vertroebelt namelijk je blik. Het sneeuwt alle positieve dingen onder. En stiekem is dat wel fijn want nieuwe dingen ondernemen vinden mensen over het algemaan spannend, misschien wel heel eng. Mensen zijn onzeker en blijven liever in hetzelfde rondje lopen, dat is veilig en vertrouwd. Maar hoe kun je verandering verwachten als je altijd hetzelfde doet!?

Dus zet de eerste stap en gooi al die rommel weg. Sommige dingen moet je weggooien, dat is zo’n rommel, dat geef je je ergste vijand niet eens (maar toch staat het op je zolder/in je kast/in de schuur), andere dingen kun je naar de kringloop brengen en andere mensen blij mee maken.

Het weggooien van clutter is dus niet alleen opruimen, maar ook een oefening in het beginnen van nieuwe dingen.

Om te voorkomen dat je meer of weer clutter in je leven krijgt kun je je hetzelfde afvragen als bij het weggooien:

- houd ik ervan?

- gebruik ik het?

En ja, ook hier heb je valkuilen!! Een van de grootste invloeden van onze maatschappij maken daar gebruik van: tv en imago!!

- ja maar, ik moet die … hebben, het is ‘in’

- ja maar, het is het nieuwste van het nieuwste!!!

- ja maar, als ik dat heb ben ik ‘de bom’!!!

- ja maar, …. (vul zelf maar in)

Overtuigingen als clutter

Op dit moment zijn Jay en ik ook flink aan het de-clutteren. We waren al druk bezig met onze eigen gedachten en gevoelens. Dat proces duurt nu al jaren en heeft ervoor gezorgd dat we zoveel mogelijk biologisch eten, samen slapen met Nigel, pro-actief zijn met onze gezondheid, kritisch zijn ten opzichte van onderwijs, etc… Want clutter in deze zijn jouw overtuigingen. Het is dan eigenlijk clutter die je zonder te onderzoeken mee neemt uit je jeugd, opvoeding, ervaring en (daar is ‘ie weer!) de tv!  Die clutter onderzoeken was voor ons zeer krachtig en ook moeilijk proces. Je krijgt namelijk te maken met tegenstand vanuit je omgeving. Mensen kunnen je nieuwe ideeën namelijk niet altijd waarderen en zullen met hun eigen overtuigingen op de zaak gooien en vanuit daar een oordeel vellen!!! Dat je dat als tegenstand ervaart zegt dan weer wat over jezelf. En dat kun je weer onderzoeken want ook dát is clutter!!! Leuk he, dit proces!! Wij vinden het in elk geval heerlijk!!!!

Ons eigen huis

Nu zijn we dus bezig met ons huis! Wat een zooi!!! Echt, niet te geloven. En niet alleen van onszelf, nee, ook van anderen. En dat staat dan weer mooi symbool voor onze valkuilen: we nemen graag dingen van andere over die onze eigen zaken ondersneeuwen (zodat we daar vooral niet naar hoeven te kijken!). Maar ook dingen van vroeger, brieven die ik naar Jay schreef. Man ik kan in mijn handjes knijpen dat hij bij me is gebleven. Wat was ik irritant!!! Ik snap het wel, waarom ik zo was. Zo onzeker als maar wat, niet op de hoogte van wie ik echt zelf ben. En daarmee als een gek vasthouden aan iets dat mij meer waarde zou geven (in dit geval Jay). Ik ben blij dat we dat proces achter de rug hebben en ik mezelf kan zijn.

Maar goed, we hebben dus veel zooi in huis en zijn druk aan het ontclutteren. Nog even en we zijn clutter-vrij. En dat dan ook gaan vasthouden!!! Ik houd je op de hoogte!

Mijn zwangerschap…

Gister heb ik mijn echo gehad en er was niks meer te zien. Mijn baarmoeder was helemaal leeg… Zo voel ik me nu ook eigenlijk ook wel.

Iemand zei het “mooi”: tussen hoop en vrees, ja zo voelde ik me de afgelopen 3 weken. Het wachten was killing…

Uhm… wat een rare avond. Weet je, het klinkt misschien heel raar, maar ik ben ook wel opgelucht dat ik nu iets weet. Onzekerheid is echt niks voor mij (nou ja, voor wie wel?). Maar ik werd met alles zo heen en weer geslingerd in mijn gevoel en denken. Ik hoorde heel veel positieve verhalen en daar wil je je met man en macht aan vasthouden… en dan had ik mijn eigen gevoel nog, wat naar positief neigde omdat ik nog steeds zwangerschapsverschijnselen voelde, maar meer nog omdat het kindje zo enorm gewenst is.

Vanavond hebben Jay en ik lang gepraat en gehuild en dat was fijn. Er was al veel uitgegaan de afgelopen weken. Man man, wat is wachten dan killing zeg…

Ik denk dat het wel heel vroeg mis is gegaan, gewoon omdat ik geen pijn heb gehad, geen stolsels. Ik voelde me ook anders als bij Nigel. Nou snap ik dat elke zwangerschap anders is, maar ook emotioneel voelde ik me anders. Met Nigel’s zwangerschap had ik meteen een klik, een weten… Met deze zwangerschap voelde ik me meteen ongerust. Heb 3 testen gedaan. En nog was het anders… Met Nigel’s zwangerschap was er gewoon meteen iets, en dat voelde ik nu niet. Ik heb me ook afgevraagd wat er mis was met me, want dit is toch ook zooooo intens welkom en zoooo gewenst. Maar misschien had het hiermee te maken? Ik weet het niet.

De vk had eerst een uitwendige echo geprobeerd, maar daar kreeg ze niks mee en ze probeerde toen een inwendige… pfff… wat duurt dat dan lang, ze was maar aan het zoeken en aan het zoeken… Mij zeggen die beelden allemaal niks, maar ik wist ook wel dat dit niet goed was. Ze adviseerde me om wel nog eens een test te doen om dat ik kort geleden nog gespannen borsten had. Als die wel positief zou zijn, dan zouden we naar de gyn moeten… Die lieve Jay is er meteen een gaan halen. Die was ook negatief…

In het NU zijn & Zwanger? NO WAY!!!

Althans, bij mij gaan die twee dingen niet samen…

Jeetje zeg, gister nog een mooi bericht over mijn zwangerschap gepost en enkele momenten later sloeg bij mij de onzekerheid toe.

Ik kreeg krampachtige gevoelens met als gevolg dat ik constant naar de wc ging om te checken of alles nog in orde was. Ik voelde me ineens zo intens verdrietig. Ik wil helemaal niet dat het mis gaat (understatement of the year).

Pfff, toen ik ook nog bruin/roze waas over mijn afscheiding zag (sorry you guys) was het helemaal kassa! En vergeet niet, er liep ook nog een bijna-4-jarige rond die alle tollen 100x liet zien. Dus echt voelen hoe ik me voelde ging niet.

Ik hoor het universum nu gewoon lachen: “hahaha, jij dacht dat je in het NU kon zijn? Even een wake-up call!”.

Nou, als puntje bij een belangrijk paaltje komt lukt het me inderdaad niet om in het NU te zijn. Om  alle uitkomsten te accepteren. Om me over te geven aan het leven. Ik voel flinke weerstand tegen het mogelijke verlies van het vruchtje…

Nigel en ik zijn lekker vroeg naar bed gegaan om te knuffelen en toen Nigel sliep ben ik blijven liggen. Ik heb geprobeerd te voelen zonder kakelende overtuigingen en angsten. Moeilijk!!! Maar ik voelde zowaar even een moment van rust en vertrouwen. En bovenal Liefde.

Daarna ben ik gaan slapen… dat het maar gauw morgen is.

En nu is het morgen. Ik voel me nog steeds raar. Ik heb nu echt bloedverlies en voel verder niks. Op internet word ik niet veel wijzer… Het kan werkelijkwaar alles betekenen. Er zit dus niet anders op dan me overgeven aan het moment… met alle verslindende emoties erbij…

Bedankt voor al jullie lieve woorden gister. Ik houd jullie op de hoogte…

Liefs, Tracy

Wow, wow, wow…

Lange tijd hebben Jay en ik het gevoel gehad dat we met z’n 3-tjes een compleet gezin vormden. Maar sinds een paar maanden sloegen de kriebels toe en begonnen we mooie en lieve ideeën te krijgen over een leven met 2 kinderen.

En afgelopen zaterdag hadden we een positieve test!!!!

WAUW!!!

Wat mooi, wat onwijs gaaf en liefdevol om weer een kindje in mij te hebben groeien! Ik kan het niet geloven. Ik heb na deze test nog 2 keer getest! Ik voel me heel anders als met Nigel. Zo zie je maar… alles gaat op z’n eigen manier!

Nu gaan we op zoek naar mogelijkheden voor een natuurlijke bevalling. Nigel is geboren met de keizersnede en volgens de ‘officiele’ weg moet ik in het ziekenhuis bevallen. Dit kan dan zeker op de natuurlijke manier. Ik wil nu verder uitzoeken hoe en wat. Want aan apparaten liggen en vreemde mensen en fel tl-licht vinden wij niks natuurlijks. Misschien heb ik wel een verkeerd beeld van ziekenhuizen… onze tocht zal het uitwijzen!

Ik ben me nu ook flink aan het verdiepen in voeding en zwangerschap omdat ik sinds een paar maanden veganistisch eet. Ik moet natuurlijk wel mijn best doen om alle goede dingen binnen te krijgen! Ik houd jullie op de hoogte van alles!!

We beginnen nu dus aan een nieuwe reis. Op zoek naar informatie. Ons gevoel volgend…

Liefs, Tracy

Ooooh… Nigel is zo lief!

Soms… soms vraag ik me wel eens af: doen we het wel goed?

Nigel is zo gevoelig, zo graag op zichzelf…

Moeten we hem niet meer stimuleren? Of gaan we dan over zijn grens? Moet hij niet meer? Of breken we dan teveel zijn wil? Is hij wel sociaal genoeg?

Allemaal vragen die menig ouder waarschijnlijk wel herkent.
En toch krijg ik zoveel respons vanuit Nigel dat we op de goede weg zitten. Door ervaringen van de laatste tijd zie ik juist wel een kind wat erg sociaal is. Erg outgoing en een eigen balans heeft tussen tijd voor anderen en alleen willen zijn.
Ohh… en hij is zoooo lief!
Ik had vorige week tolletjes voor hem gekocht en elke dag zegt hij hoe blij hij is en hoe dankbaar… wauw… dat zegt hij zo, even uit zichzelf…

En gisteren gingen we even naar de urnenvelden. Dat is een natuurgebied hier in de buurt. Ik had het gevoel dat we het beide nodig hadden om even buiten te zijn. Nigel heeft een grote hekel aan kou en wilde dus niet. Maar ik wilde toch gaan. Met veel tegenzin en dik ingepakt ging hij mee. Eenmaal daar hadden we het ontzettend naar onze zin. We hebben gerend, gestoeid en met zand gegooid. Na een tijdje zijn we even gaan zitten voor een sapje en een hapje. En daar, op dat moment kijkt Nigel me diep in de ogen en zegt: ‘mam, dank je wel dat je me meegenomen hebt’… smelt…..

Ik denk dat iedereen onzekerheden heeft of dat nou in het opvoeden is of over iets anders…

Wat ik steeds beter leer, voel en weet is dat je je gevoel mag volgen. Soms gaat het dan zoals je wilt en soms niet… maar ook dat is ergens goed voor… Het leven is mooi!

Ik kwam nog een prachtige uitspraak tegen:

Ga niet waar de weg je leidt, maar ga waar geen pad is en laat je eigen spoor achter.
- Ralph Waldo Emerson

Liefs, Tracy

Een beetje van mijn ‘kunst’…

Sinds Jay en ik meedoen aan een cursus van Paul Chek (PPS), maken we geregeld mindmaps en mandala’s. Daarmee krijgen we meer inzicht en overzicht in onze gevoelens, wensen en/of problemen.

Het is alweer een tijd geleden dat ik er één gemaakt heb, moet er echt weer meer tijd voor maken! Maar toch wat dingetjes van een poosje geleden. Sommige dingen zijn inmiddels weer veranderd, but hey, that’s life!

De eerste is een mandala van wat ik zou willen. Je maakt aan de hand van symbolen een tekening van dingen die je belangrijk vind op het gebied van woonomgeving, mensen, inkomen, vrijetijd, doel etc…

Deze is van een poosje later. Je ziet dat mijn dingen weer een beetje veranderd zijn. Dit heeft volgens mij 2 redenen. Namelijk dat ik steeds meer durf te dromen en dus ook meer mogelijkheden zie en ze ook durf te zien. Ik heb me best geschaamd voor de dingen die ik wilde. Het voelde niet goed om alleen maar leuke dingen te willen, alsof je ook moet lijden in je leven… Verder leer ik mezelf stukje bij beetje beter kennen en weet ik ook beter wat ik wil. Ik wilde eerst voornamelijk voldoen aan de verwachtingen van anderen. Die probeer ik nu zoveel mogelijk los te laten en te focussen om mijn dingen!

Deze heb ik gemaakt in 2007, toen Nigel een beetje los kwam. Hij begon meer te praten, maakte oogcontact met anderen. Werd al met al meer outgoing…

Nog wat dingetjes:

Bij deze laatste heb ik eigen proberen visueel te maken wat mij tegenhoudt om niet goed voor me zelf te zorgen. Dus ik ben op mijn pad, maar ik laat takken met doornen op mijn weg komen. In dit geval:

Ik neem geen tijd om te mediteren

Ik ga ongezond eten als ik me niet happy voel

Ik maak geen tijd voor mezelf

Ik neem niet genoeg rust

Niet durven dromen

Dingen doen die ik niet leuk vind

Gelukkig is dit alweer een poos geleden (meer als een jaar) en heb ik veel van deze dingen wél veranderd. Nu zouden er waarschijnlijk nog zijn: niet mediteren (dat doe ik echt te weinig) en niet sporten (idem). But I’m working on it!!!

Nog één dingetje: Ik heb een link geplaatst van de PPS. Ga er voor de gein eens kijken! Er staan mooie artikelen op die iedereen kan lezen. Ze zijn echt de moeite waard!